Uff, 

no dobrze,

przynajmniej jesteśmy w 2026 roku. 

1. Mamma Mia - Łódź

Dotarłam do Łodzi i to gdy tory prawie zamroziło i gdy ślizgawki były za darmo na chodnikach (gdy jechałam do Wrocławia moja Mama złamała rękę pod sklepem)

I odkąd zobaczyłam Mamma Mia w Romie trochę zmieniło się moje podejście do tego tytułu, bo w tak zwanym międzyczasie widziałam też Mamma mia w Paryżu i wiem dlaczego tłumaczenie jest jakie jest (wymogi licencyjne, Francuzi by na pewno przetłumaczyli Dancing queen gdyby mogli, więc trochę inaczej patrzę). Ale tym samym wiem, że da się bez ekranów - i Łódź bez ekranów ma scenografię, trochę trzęsącą się ale jednak ma scenografie - i da się dobrze aktorsko zagrać - co, przyznaję i tylko subiektywnie z jeżdżenia po teatrach, nie z doświadczenia własnego, nie widziałam cały czas w Łodzi. Czy wystarczy mieć tytuł i nie pracować z aktorami aktorsko, bo sama muzyka się obroni? Okazuje się, że tak, ale może po prostu nie trafiłam na "moją"* obsadę i subiektywnie nie jestem zachwycona wyborami aktorskimi. Ale bawić się Gosia bawiłaś? No bawiłam. A Filipa Bielińskiego chcę jeść łyżeczkami. Albo kanapkami przy kamerze**. Komplementarnie z respektem. 

*mam swoje obsady, oczywiście, są ludzie których kariery śledzę od studiów albo od wcześniej, albo których mam na tak zwany co dzień. 

**Hersprej reference. 

2. Once Toruń

No dobrze, już pisałam o Once, ale do Once wszedł bohater z drugiego punktu z pierwszej części o sezonie, więc aż się prosi - Kuba Badurka. 

Offtop : niedawno (w piątek) odkryłam że Chłopaka w Once w Toruniu gra też Marek Puchowski, którego w ostatnim miesiącu widziałam dwa razy w Teatrze Wybrzeże (offtop offtopu bo nie będę pisała o dramatycznym teatrze <w Gdyni nie ma o czym, a resztę się nie znam> ale Nosferatu i Memling w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku fantastyczne). 

A Kuba wszedł na rolę i delikatnie, ale szturmem wziął scenę. Trochę jest dla mnie bohaterem tego sezonu (bo i daję tylko znać że Kombinat to nadal Arcydzieło, a 7:14 to trzy godziny złotego polskiego musicalu, I DAWAĆ MI WIĘCEJ), bo w Once pięknie grali z całym zespołem i Pauliną Steklą. W moim pierwszym Once miałam Michała Grobelnego i Kaję Mianowaną, co było urocze, ale wybory aktorskie i zadziorność Pauliny (dawać mi ją więcej na sceny musicalowe jako aktorkę!!) przemówiły do mnie bardzo. Lubię tą toruńską wersję, i do Torunia lubię też wracać. 

3. Koncerty Sylwestrowe - Wrocław Capitol i Rozrywka Chorzów

Mimo że dwa różne to wrzucam w kategorię (bo już przestaliście czytać, aj knoł), bo spełniły moje oczekiwania co do koncertów karnawałowych.

(Byłam też w jednym teatrze bliżej, ale może jeśli II akt bym zobaczyła bo musical, to pierwszego nie chciałabym i nawet jak będzie powtórka we wrześniu, to grzecznie podziękuję.)

Wrocław zaskoczył mnie wyjątkowo mainstreamowym repertuarem, którego nie spodziewałam się po Capitolu, ale primo: bawiłam się świetnie, a secundo: w drugim akcie poprowadzili tak narrację, że według tytułu koncertu: Przyszłość widziałam (przez chwilę) jasno, a potem zobaczyłam grafiki przygotowane przez AI.

W Chorzowie za to dostałam sto procent rozrywki w (R)ozrywce. I takiej zabawy chciałam i oczekiwałam. W tym szaleństwie i miszmaszu była metoda, był pomysł, było wykonanie(scena Alei Gwiazd nadal cudowna), był wzrusz, był atak śmiechu. Byli ukochani chłopcy Rozrywkowi czyli Sławek Banaś, Bartek Kardyś i Mateusz Sawiel. No zadowolony człowiek.

4. Majka z Kajtkiem jadą trajtkiem - Konsulat Kultury 

Miałam nie pisać o około trójmiejskich inicjatywach, ale Majka z Kajtkiem to tak fantastyczny spektakl, że muszę.

Powinnam napisać osobny post, bo moje Miasto które jest w tytule mojego bloga na którym jesteście (bo nigdy nie chciało mi się zmienić nazwy na z któregoś rzędu albo w kulturze albo w musicalu, a teraz to już za późno) obchodzi setne urodziny, i kiedyś to nawet obiecałam. Ale to co się dzieje w Mieście i naokoło nie sprawia i nie sprawiło, że około 10 Lutego miałam ochotę świętować i napisać celebrujący tekst (długa historia, za długa historia), ale za to świetnym prezentem na jubileusz Miasta jest spektakl Majka z Kajtkiem... w reżyserii Agnieszki Płoszajskiej z tekstem Emila Płoszajskiego i z choreo Cyrana (dream team). 

I mimo że to spektakl dla dzieci, to spektakl też dla osób będących z Gdyni i kochających Gdynię. Zaryzykuję stwierdzenie, że nawet bardziej dorośli docenią - żeby nie było, dzieci będą świetnie się bawić, ale wzrusz który mnie złapał za gardło w scenie z Wendą oba razy jak byłam - nie do opisania. Nie będę pisać tekstu o urodzinach Miasta - powiem Wam tylko byście poszli na Majka z Kajtkiem jadą trajtkiem i to będzie najlepsze co zrobicie by uczcić urodziny Gdyni (i pójdźcie do Moża Kawy, Może Kawy jest super)

5. Vesper - Białystok

Ewa Łobaczewska jest utalentowana, podobnie jak Maciej Nerkowski, i fantastycznie było zobaczyć Tomasza Bacajewskiego na scenie. A, i cerkiew jest wspaniała. 

6. Jesus Christ Superstar - Toruń

Tylko zaznaczę, że nadal, jak Kombinat, zmiata z planszy. Dosłownie mnie bo jak człowiek nie zje dużo przed spektaklem to może potem zrobić sztuczkę zemdlenia w Żabce. Ale Krzysztof Wojciechowski nadal boski, zespół absolutnie niesamowity. W miłości i w sekcie. I dojrzewam by zobaczyć może Rafała Szatana...? (who is she and what did you do with Margotana)

7. Rewolta - Poznań

Uwielbiam spektakle historyczne* i uwielbiam że polscy realizatorzy biorą się i eksperymentują, bo kurde, nie jesteśmy gorsi, a się da. 1989 pokazał bardzo dobrze, że się da, Poznań już zahaczył Virtuoso, ale Rewolta to spektakl tak bardzo poznański, w którym zostały świetnie wykorzystane piosenki Manaamu. Anna Lasota hipnotyzująca, Maks Pluto Prądzyński absolutnie przerażający w Smyczy - chapeau bas - i świetni razem i osobno Patryk Kośnicki i Kasia Tapek w historii która bazuje na prostym scenariuszu, ale czasami nie trzeba więcej by z brio** przedstawić wszystko na scenie. Mam jedno video z oklasków, bo nie chciałam przestać klaskać (i siedziałam na środku pierwszego rzędu, to tak głupio)

*będzie jeszcze jeden historyczny

**brio z francuskiego tłumaczy się jako polot, ale polot mi brzmi źle, stąd użycie tu brio które brzmi mi lepiej. często używam też mise en scene gdy mówię o spektaklach, bo mise en scene to nie tylko scenografia tylko całe wykorzystanie sceny, a "mise en scene" się szybciej pisze niż "wykorzystanie sceny". Tak to jest jak człowiek na musicalach francuskich się uczył musicalu...

8. Dżuma - Teatr Kameralny Bydgoszcz

Siedzę sobie z Dżumą od premiery - siedząc w teatrze próbowałam kupić bilety jak tylko weszły, dokończyłam transakcję po teatrze już - i nie mogę z nią dojść do ładu. Najbardziej zostałam chyba tym razem przytłoczona muzyką - Obijalski znowu napisał trudną, jak w Alicji, muzę, ale tu tylko na trzy instrumenty i to mnie przytłacza. I mam wrażenie że zrobiłam błąd z tym pierwszym rzędem jednak, w Kameralnym to chyba jednak dla mnie za blisko.

Żeby nie było, scenografia Mariusza Napierały fantastyczna - Oran jak żywy... i martwy, no bo dżuma. Szczury - wspaniałe. Kreacje aktorskie - świetne. Zamiana ról z męskich na damskie - trafiona w punkt, i Sara Lech, i Katarzyna Chmara, i Katarzyna Kłaczek. Piękna rola Julii Witulskiej, absolutnie fascynująca przerażająca Maria Salwińska. Nikodem Bogdański rewelacyjny, tak jak Błażej Chorobiński. Znowu bardzo fizyczna ale bardzo przemyślna choreografia Mateusza Pietrzaka.

Ale... nie pokochałam, ale chyba akceptuję myśl, że nie zawsze muszę. Doceniam, nie kocham.

9. Kelnerskie tango - Toruń

Zapomniałam że o historię zahacza też Kelnerskie tango, w końcu poruszamy się po kawiarniach toruńskich z dziewczyną która chce zostać kelnerem, a w 1901 roku to tak średnio można było spotkać kobiety kelnerki... Więc chodzimy po Thorn ze zdeterminowaną Hanką (Katarzyna Dmoch) oraz tropiącymi nieprawidłowości Helą i Aspirantem Kaparskim (uroczy oboje Julia Turczynowicz-Suszycka i Rafał Szatan) i się świetnie bawimy z kelnerami (Michał Słomka jest i śpiewa!) i parą która próbuję się zatrudnić jako rozrywka (śmietanka komedii musicalowej Katarzyna Jamróz i Michał Zacharek)

Nie myślę za dużo o Kelnerskim tangu, ale jak już pomyślę, to powiem że bawiłam się świetnie. Zastanawiałam się długo skąd mam takie skojarzenia do Excentryków, a potem koleżanka kazała mi zajrzeć do programu i spojrzeć na nazwisko reżysera (jestem naturalnie ciemną blondynką i czasami jestem bardzo mało naostrzoną kredką w piórniku). Parsknęłam kilka razy naprawdę szczerym śmiechem (tygrys Rafał Szatan = Rafał Szatan w skórzanej kurtce, mi starczy). Polecę - polecę. 

10. Six - Teatr Dialogu 

I mamy trzecią wersję Six w Polsce graną w tym samym czasie. Czy narzekam? Nieeeeee, to znaczy że 36 dziewczyn ma robotę w tym kraju. Six jest łatwe do realizacji jeśli ma się głosy, a tych nam nie brakuje, i to fantastyczne, że możemy ich słuchać. Na żywo kostiumy nie wyglądają źle (jestem fanką Six pandemiczną, więc odkryłam na Tiktoku brytyjską, więc te kostiumy wryły mi się w pamięć). Cały czas mamy tłumaczenie to samo, więc musimy przyjąć. Magda Gałązka, którą poznałam jeżdżąc do AMuz, fantastyczna jak reszta dziewczyn. Wrocław w końcu ma alternatywę do Capitolskiego repertuaru gdzie myślę że nigdy nie doczekamy Six. Nie jestem zła, przeciwnie. A koleżanka którą zabrałam na Six, która jak niektóre świry nie jeździ po Polsce i nie ogląda, tylko mieszka w okolicach Wrocławia przeszczęśliwa że mogła zobaczyć i wrócić do domu tego samego dnia. No i to się liczy, i apeluję o sześć Six, czyli robotę dla 72 dziewczyn, i w różnych częściach, teraz na Pomorzu. 

11. Orfeusz i Eurydyka - showcase AMuz Gdańsk

Zastanawiałam się czy pisać o, bo już nie da się zobaczyć, w Trójmieście, ale kurde, jeśli w plebiscycie AMuz zgłosi OiE, to będę głosować - i na tłumaczenie Ani Nowak, i na całe to mise en scene zrobione na scenie AMuzu, i wszystkie głosy aktorskie pójdą na obie obsady które miałam szczęście zobaczyć. Bo niby showcase, niby nie oficjalnie, ale uważam, jak przy ich Jeden dzień w Szmaragdowej Stolicy, nie zobaczymy lepszych wersji musicalu którego proshot niedługo. I Martyna Fijałkowska i Emilia Fałowska zahipnotyzowały jako Eurydyka, fantastyczne były Irena Judyta Michalska i Justyna Gromadzka jako Persefona, cudne były Anna Maria Wrona i Karina Szurek jako Hermes, i już nie wyliczam, bo palce i mi odpadają, a obie obsady musiałabym wymienić całe, a Wy już dawno odpadliście. Jeśli mówię, że warto jeździć na takie nawet studenckie rzeczy, to mówię o takich realizacjach właśnie. 

12. Starzyński - Syrena

Jak mówię o historycznych spektaklach dopasowanych do miast to oprócz Poznania i 1989 myślę też o Wrocławiu i Capitolu, ale i o Syrenie, gdzie była i Piplaja związana z Syreną bardzo, i jest teraz pochodzący z Wrocławia reżyser Konrad Imiela odpowiadający za jednoaktowy musical o prezydencie z Warszawy. I nie jest to laurka, nie jest bohater spiżowym pomnikiem, jest żywym człowiekiem świetnie zagranym przez Przemysława Glapińskiego, a i nawet dla niego Syrena schodzi z pomnika - fantastyczny song Syreny Julii Bielińskiej, który sprawia że nawet gdynianki bierze wzruszenie. Mimo krótkiego  - jak na musicale - czasu i bez przerwy w którymś momencie zakończeń może być parę i nie chcę powiedzieć że traci tempo - i trochę niebezpiecznie zbliżać się może i do patosu, ale rozumiem i tak, więcej takich eksperymentów w polskim musicalu chcę. I takich spektakli muzycznych.

13. Cabaret - Chorzów

Jest powtórka, tak, ale na rolę Sally Bowles weszła Asia Rybka. I tak, uważam że wersja kompaktowa Cabaretu obecnie jest najlepsza w Poznaniu, wersja chorzowska jest dłuuuga i trochę przez to tempo traci (Teatr Dialogu obecnie ogłosił swoją wersję, będę trzymać kciuki), ale Asia jest świetną Sally i Sally której brakowało i która (subiektywnie) jest najlepsza. Kamil Franczak nie zawodzi jako EmCee, ta rola nigdy nie przestanie mnie zadziwiać, a końcówka I aktu zmiata z planszy w każdej wersji (w Poznaniu z racji pomysłu językowego chyba jednak najbardziej). Ale w upale teatry to najlepszy pomysł, ergo fantastycznie było siedzieć w publice.

14. Dzień świstaka - Capitol

Równie fantastycznie jest na balkonie Capitolu, i jeśli chodzi o Dzień świstaka lubię nieoczywiste wybory licencyjne Capitolu - Lazarus, Świstak - ale najbardziej czekam na ich oryginalne produkcje. Albert Pyśk jako Phil jest równie grumpy jak Bill Murray, rozumiem wykorzystanie multimediów, i mise en scene (no dobrze, tu najbardziej scenografia pasuje już) jest ciekawe, i zespół Capitolu zawsze warto zobaczyć. Nie będzie w top 5, ale nie spodziewałam się tego, i to jest jakby ok*

*...cringe, Małgorzato. Jest późno, piszę ten tekst po poprzednim i wyszedł długi. ok. 

15. Czarownice - Variete

Zasygnalizowałam w poprzednim wpisie, że w drugim akcie, jak w Draculi, tych samych realizatorów, zostałam lekko stracona przez Czarownice. W pierwszym akcie byłam w niemałym zachwycie, i tego się też trzymałam we wpisie na Instagramie potem, bo obsada jest fantastyczna - Gosia Chruściel niesamowita jako Tituba, wspomniana już wcześniej bohaterka tego i kolejnych sezonów Julia Totoszko, Misia Otczyk i Emilia Batko- a i tempo było dobre, song Tituby Gosi na drzewie fenomenalny. W drugim akcie miałam powtórkę z Draculi - zaczęłam zauważać i zaczęły mi przeszkadzać zmiany scenografii czyli zaciemnienia - jeśli zauważa się to, to już jest flaga innego koloru niż zielony - a końcówka sprawiła że może trochę za głośno wyszeptałam "iks de" (jestem Millenialsem. używam iks de.) ale doceniam i song Johna Proctora (u mnie fantastyczny Paweł Mielewczyk, świetny song), i całą rolę Kuby Szyperskiego (której się nie spodziewałam że aż tak będzie to wyglądało). Warto jechać chociażby dla obsady, chociażby dla nagłośnienia, i nawet nie żałuję aż tak bardzo że mój pociąg był opóźniony 4 godziny z powrotem (jeszcze mniej będę żałować jak dostanę odszkodowanie za gorącą puszkę). 

 Koniec sezonu teatralnego więc przypomniałam sobie że mam bloga. 

I spróbuję choć trochę opowiedzieć o tym co widziałam. A trochę tego widziałam, więc może być bardzo tl;dr. Ale BARDZO subiektywnie, bo przecież nie jestem recenzentką, ja się nie znam na teatrze, ja tylko chodzę, ja tylko wydaję własną kasę w Polsce. 

I z jednej strony przecież sezon trwał sekundę, z drugiej chyba dwieście lat temu to było.

Dzielę tekst na dwie części. dziś - wrzesień - grudzień. jutro styczeń - czerwiec

1. Producenci - Teatr Muzyczny Gdynia

Była premiera. 

To tyle. 

Nie, nie mogę tak zostawić - bawiłam się lepiej na Producentach w Chorzowie i w Paryżu. Czy gdybym nie była w Chorzowie i w Paryżu byłabym zadowolona z tej nowej premiery w domu? Może, chociaż mam problemy duże z realizacją, bo jak mówiłam w zeszłym sezonie a propos Draculi i powiem o Czarownicach na koniec sezonu - stracono mnie zmianami scenografii. WIEM, wiem - jakoś trzeba zmienić scenografię, ale mam wrażenie że tu zapomniano, że mamy obrotówkę, ale przysięgam że może i być widać panów technicznych - szacun za pracę - ale tempo spektaklu pada przy trzecim powtórzeniu refrenu gdy kurtyna spada w co drugiej scenie. 

Nie, nie mam problemu z tematyką Producentów - to się da dobrze załatwić. Ale mam problem z tym że scena która powinna być pastiszem totalnym, że powinniśmy zrozumieć następny song gdy bohaterowie mówią o tym że publika wyśmiała - powinna być śmieszna. Tu mimo kostiumów ta scena jest zbyt poważna. Siedząc na balkonie na trzeciej generalnej zmartwiałam.

Ale zespół wspaniały, nie?

2. NieZaWodny - recital Kuby Badurki, Kameralna

Za to recital kupiłam całą sobą. Jest coś w nim - czy to wykonania Kuby, czy świetne aranżacje muzyczne, czy zespół który się świetnie bawi również, czy wybór repertuaru - czy wszystko na raz i osobno - że wracałam w każdym secie. Nie jest to spektakl duży, ale liczę go, bo ma swój scenariusz, ma swój układ i to co Kuba mówi w trakcie jest w 95% to samo każdego wieczoru - ale to jest bardzo dobra rzecz. I chciałabym by każda inicjatywa była taka. I taka z jednej strony teatralna, z drugiej... szczera. Szczera w wymiarze i teatralnym i ludzkim. 

3. Madagaskar - Teatr Kameralny Bydgoszcz

I nadrobiłam kolejną wersję*, po Poznaniu i Łodzi, Madagaskaru, tym razem w Bydgoszczy i bawiłam się fantastycznie, ja, kumpela i jej córka - która najbardziej targetem powinna być. Ale jest bardzo dużo mrugnięć do dorosłych, jest po prostu zgrabnie zrobiony spektakl. Fantastyczna Kasia Kłaczek jako król Julian, Katarzyna Chmara jako Skipper - i Julia Witulska urocza jako Mort - świetny Alex Filipa Łacha. Jeśli chodzi o spektakl rozrywkowy i dla dzieci i dla dorosłych- kierunek Bydgoszcz. 

Wróciłam też na Chłopców z Placu Broni - ale o tym mam cały post - i nadal uważam że to jedna z najlepszych rzeczy w musicalowej Polsce. i przemawia do mnie bardzo.

*mamy problem z ilością tych samych spektakli w Polsce. rozumiem, licencja. rozumiem, prościej po kosztach. ale ile wersji kolejnych musicali polska musicalowa wytrzyma? no chyba dużo.

4. Beetlejuice - Teatr Syrena

Nie dotarłam do Chorzowa na koprodukcję, nie trafiłam Alex Rowickiej jako Lydii, ale byłam i potem wróciłam do Warszawy (kochamy spektakle o 15) na Beetlejuice. I jeśli w zeszłym sezonie miałam konfrontację z Heathers - wydawało mi się że polubię po fragmentach social mediowych - to tu jednak się okazało że jednak lubię czarny humor i jednak Beetlejuice jest sprawnie zrobiony. Doceniam pracę i talent Marcina Sosińskiego, ale wolę jednak trochę trzymającego się w ryzach i po prostu grającego szaleństwo Macieja Maciejewskiego. Wspaniała jest Julia Totoszko i uważam że wszystko co jej się zdarza, jej się należy. Tak, oglądam ludzi z SWA czy AMuza, wiele zdolnych dziewczyn kończy studia. Tak, uważam że warto im dawać szanse, wykorzystają ją do granic. Ale to jaką bestią sceniczną jest Julia, to jak i śpiewa? To jak gra? To jak partneruje? Jak czuje scenę? I też jest/kończy studia teatralne. 

5. Six - Variete Kraków

Nadrobiłam z poprzedniego sezonu - i hej, byłam pewna że po zdjęciach kostiumów będę się gorzej bawić. A nagłośnienie w Krakowie jest świetne (doceniam też klimatyzację jak jest gorąco), Królowe są piekielnie utalentowane - i Dominika Kozak, i Karolina Szeptycka która weszła na rolę której nie grała wcześniej, i fantastyczna Anastazja Simińska- i nie jestem pewna czy nie wolę królewskiego krakowskiego show.

...i to nie jest ostatnie Six które widziałam w tym sezonie 

6. OMG Teatr Komedii Valldal

Nadrobiłam w Wejherowie. W pierwszym akcie nie rozumiałam, stwierdziłam że ja chyba jestem za stara na spektakle Valldala, że i owszem, młodzieży może, ale ja przecież znam mity greckie, studiowałam religioznawstwo. Ale drugi od pierwszego do ostatniego momentu zostawił mnie w szoku. I zrozumiałam jak bardzo pierwszy akt był potrzebny by drugi akt wybrzmiał jak wybrzmiał. Najmocniejsza rzecz jaką widziałam. I konieczna. Nic więcej nie powiem, bo nie trzeba. Tylko bądźcie przygotowani.

7. Świątecznie - Kameralna Gdynia

Było więcej projektów na Kameralnej i Nowej, ale wiem już że nie doczytacie do tego momentu, więc skracam gdyńskie projekty (nie wszystkie subiektywnie pokochałam na tyle by o nich mówić/pisać, może powinnam wrócić) by powiedzieć tylko że w końcu doczekaliśmy się projektu naokoło Bożego Narodzenia który OD LAT powinien być w tym teatrze. Od lat. A i wzruszeń było moc, a i można było się pośmiać. I scenografia urocza, i sukienki Dam piękne, a wykonania - nieoczywiste czasami. A czasami bardziej oczywisty repertuar też i potrzebny. Fantastyczny projekt. 

8. Folwark zwierzęcy - Teatr Ludowy Kraków

Wersję studencką - uwielbiałam, wracałam. Ścieżka dźwiękowa jest fantastyczna. Choreo Mateusza Pietrzaka na małą scenę Kameralnej - genialna. Ale choreo w Ludowym to wersja 2.0, a sama wersja nabrała więcej mocy, nabrała więcej znaczeń, położyła więcej akcentów, bo mogła wybrzmieć w docelowym miejscu na dłużej, bo została rozszerzona. Dla takich spektakli warto wsiąść w pociąg za duże pieniądze, jechać całą Polskę, iść na spektakl, nie móc zasnąć w hotelu (za duże pieniądze) i wrócić następnego dnia (opóźnionym). Bo jakbym nie była bym żałowała. Bo ominąłby mnie niesamowicie dobry spektakl.

9. Broadway nad Wisłą - Toruń

Zastanawiałam się przy początku czy pisać o tym koncercie przy początku, ale spektakl z lipca tego roku zaliczę już do następnego sezonu - do zoba za rok o nim, może mi się zmieni opinia, która w tej chwili nie jest w miłości, a ja nie chcę pisać że nie jestem w miłości - więc piszę o koncercie w reżyserii Jeremiasza Gzyla z jego, Asi Gorzały i Janka Traczyka partycypacją. I bardzo się cieszę, że Jeremiasz wybierał piosenki, bo oprócz bardzo typowych songów, które są evergreenami na każdym musicalowym koncercie wybrał songi które sprawiły że pisnęłam przed koncertem i się cieszyłam słysząc je na koncercie (Maybe Happy Ending - błagam, to tak prosty spektakl). I proszę o drugą część. 

 ...już od paru dni, dziś tylko wyszłam z domu na moment, i szybko wróciłam bo deszcz zaczął padać (a ja nie wzięłam mojego parasola z jednorożcem).

Nadal lubię ten zapach liści, deszczu, trochę w nim i zniczy. Nadal nie jest za zimno na czapkę i rękawiczki... no może na rękawiczki jednak też. 

Niektórych restauracji nie ma, pracuję nie w centrum - ale z domu się okazało parę lat temu że się da, więc zawsze i tak jest opcja zjazdu do centrum. 

Jedenaście lat temu zaczęłam kolejnego bloga w moim życiu. Bo zawsze przecież chciałam mieć miejsce w internecie by pisać, ale zawsze zapominałam hasła - do tego też bym zapomniała, ale na szczęście hasło google mam - a tu, ta MaGdynia została. 

Miał być rebranding, ale chyba wolę tak to zostawić, by na własnych zasadach mieć to miejsce. Że dziwnie to brzmi jak piszę głównie o teatrze? Nie, bo w Gdyni przecież jest teatr-matka, dom na Zatybrzu, dom w Cintrze czy Lipcach. Zatybrze, bo rok od premiery Quo Vadis wpadło do tych z wynikiem dwucyfrowym. Bo teraz to już nie ma sensu pisać, ale to jak ten spektakl pracuje, jak Paweł Muranowski mnie zachwyca tym pełnowymiarowym Winnicjuszem, jak Pieśń funeralna sprawia że parują mi okulary, jak Ligia, Eunice, Akte czy Poppea są o wiele bardziej barwnymi postaciami niż u Sienkiewicza i zasługa w tym i Reżysera i Aktorek. Że mnie gilgocze mózg za każdym razem ten motyw Fosse'a w Balu u Nerona w muzyce i choreografii. 

Jak co roku w tym okresie, tym razem trochę później, czeka dyplom SWA. Pamiętam jak pisałam w rocznicowych o Murach Jerycha czy Once on this island, dziś próbuję zdobyć bilety i dojechać by zobaczyć tych zdolnych ludzi w kolejnych teatrach. I nie mogę się doczekać na dyplom tegoroczny, Waznoznice, o Kaszubach. No bo Gdynia jest kaszubska, jo. 

I nic się nie zmienia: może i bym mogła, ale nie chcę mieszkać z dala od teatru, morza, tego miasta. 

W moim Mieście pachnie listopadem, a moje Miasto to Gdynia.

 ...rozpoczął się jakieś dwa stulecia temu. 

Tak się przynajmniej mi zdaje, bo przeżyłam jakieś 5 żyć w ciągu tego roku. 

Ale z perspektywy roku przynajmniej wiem który spektakl z tego, przynajmniej dla mnie mniej owocnego roku - bo wydaje mi się że jednak mało widziałam - został w pamięci.

Rok temu nagrałam Tiktoka, dwa lata temu pisałam, więc wracam do formy pisemnej by podsumować na podstawie Plebiscytu Musicalowego, na co będę głosować.

1. Zacznę od kategorii której nie ma, ale mi czasami zostają sceny, które są ważne dla musicalu. I będę się ograniczać do trzech, chociaż może być ich więcej:

-scena z krawatem w Drogi Evanie Hansenie w Poznaniu już przed spektaklem była na ustach wielu osób, zwłaszcza Kierunek Musical, i tak, robi największe wrażenie, i takie powinna robić. Może to nie być mój spektakl, może za bardzo wyrosłam i jestem zła na to jak broadwayowskie jest to zakończenie, nie lubię braku konsekwencji, ale ta scena jest w tym spektaklu jak uderzenie w serce. Za to jedną scenę chociażby jedna gwiazdka w górę dla samego DEH

-nie mogę nie powiedzieć o końcówce Hair Teatru Muzycznego Proscenium. Przyznaję, długo zastanawiałam się oglądając spektakl czy jednak potrzebujemy go w roku 2025 -Hair się leciuteńko mimo wszystko zestarzało-, doceniałam pracę zespołu - kocham kadzidło - ale dopiero końcówka mi powiedziała że tak, ten spektakl jest potrzebny. Ten spektakl powinien być grany i z tą ekipą która go gra - młodą, ale odpowiedzialną, ale świadomą. 

-I'll cover you repryza z Rentu z Teatru Variete (i na żywo doceniony po raz pierwszy przeze mnie monolog Maureen w wykonaniu Natalii Kujawy, lata oglądania Rentu i zawsze skipowałam bo jak kocham Idinę to nie mogłam zdzierżyć)Wylane łzy, brak suchego oka. Patryk Bartoszewicz wyciągnął wszystko, absolutnie wszystko z publiki i ze swojego bycia na scenie. 

(bonus : czyszczenie okna kampera przez Krzysztofa Suszka w Romeo i Julii. Niepotrzebujące tłumaczenia.)

2. Nie dałam pewnej sceny z pewnego musicalu bo główna kategoria - Najlepszy musical- to tak naprawdę dla mnie całkowite pokochanie, wszystkich scen bez wyjątku

-Quo Vadis. Minął rok, minęło 9 spektakli które widziałam. Nadal nie potrafię pisać tak by nie było emocjonalnie. Co ten musical ze mną zrobił od pierwszego zobaczenia.

Czy potrafiłabym być nie emocjonalna i pisać subiektywnie, że to misterne arcydzieło, które nie może być dłuższe czy krótsze? Że tam nawet trzeci plan jest ważny? Że każda z tych osób na scenie pracuje i zasługuje na wyróżnienie? Że choreo jest misterne i genialne(to później)? Że Julia Duchniewicz absolutnie nie jest papierową Ligią? Że kocham jak Kuba Badurka jest od początku i cały czas na swojej najwyższej formie, a jak Paweł Muranowski z każdym spektaklem, każdym setem czuł się coraz pewniej i jak pięknie widzieć ten progres? Jak kocham każde spojrzenie które Eunice Ady rzuca swoim Petroniuszom? Że Pieśń funeralna rozdziera mi serce, a "Czułe imperium" sprawia że kiedyś nie zaśpiewam bezgłośnie, tylko na cały głos?

No właśnie. Nie potrafiłabym, ale kocham te emocje

-Tak samo te emocje kocham w Jesus Christ Superstar Teatru Muzycznego w Toruniu. Nadal mogę powiedzieć, że subiektywnie to jak to wyszło to misterne arcydzieło całej pracy całego zespołu, w przestrzeni Klubu Od Nowa mające o wiele więcej sensu niż ktokolwiek mógłby się spodziewać, że Kapłani są piekielnie dobrze wybrani, że Oliwia Drożdżyk jako Maria Magdalena ma w sobie siłę i wrażliwość jakiej nigdy nie widziałam, że Krzysztof Wojciechowski wyciąga nuty w Gethsemane. 

Ale wolę pisać jak wychodzę z klubu na trzęsących się nogach po zobaczeniu z bliska tej sceny śmierci Judasza, po tym jak zdejmuję słuchawki bo koło mnie ludzie z zespołu krzyczą Ukrzyżuj, że jestem pod wrażeniem jak Patryk Rybarski skacze na rurze, i gdy odzyskuję zasięg kupuję kolejny bilet. 

-patrzę na moją listę i dodam jednak dwa spektakle, wyjaśnienie dlaczego: bo już ich nie grają, a warto o nich powiedzieć, a zostały mi w całości - Folwark zwierzęcy SWA i Cienie Akademii Muzycznej w Gdańsku. Folwark to znowu misternie tkana opowieść, dająca każdemu z Absolwentów moment by się pokazać - najbardziej mi zostały sceny Oli Rowickiej, Marysi Bach-Dunajskiej i Karoliny Ziętak - ale tak naprawdę nie da mi się wyróżnić, bo i choreografia tam zagrała, i muza, i reżyseria (no bo to Kościelniak przecież...)

Cienie mnie zaskoczyły bardzo, i to bardzo pozytywnie. Nie wiedziałam nic, dostałam pełnoprawny spektakl wykonany na najwyższym poziomie, z plot twistami i świetnym wykonaniem i myślę o nim czasami, że nawet jeśli rok już dostaje role i się rozjeżdża, ale fajnie by było jeszcze raz. 

3. Tej kategorii też nie ma, ale powiedzmy że widziałam więcej takich: mniejsze spektakle

-Błękitny ekspres Filipa Łacha z Teatru Kameralnego w Bydgoszczy - uwielbiam te nowe aranżacje, uwielbiam jak bardzo wywrócone, ale jak bardzo ciekawie te przeboje brzmią. Mimo że widziałam go w najcięższym okresie dla mnie został ze mną, i wydaje mi się że przez sytuacje ze współwidzką, o której pisałam w podsumowaniu nie doceniłam.

-Być jak Barbra S Karoliny Arczewskiej, które było grane w Konsulacie Kultury, a które będzie grane w Teatrze Muzycznym w Toruniu. Karolina opowiada o swojej historii ze Streisand śpiewając tłumaczone świetnie przez Anię Nowak piosenki Divy. I robi to absolutnie genialnie, i robi to z wyczuciem, i nic, tylko brać się za fraki i bukować wycieczki do Torunia.

-Zaliczę do tej kategorii też Opowieści wiejskich Dziewuch. Wyjątkowa historia, wyjątkowe wykonanie, obecnie Teatr zbiera fundusze na wydanie płyty, i warto wesprzeć, bo to jedyne w swoim rodzaju wydarzenie. Siedzi we mnie bardzo. 

4. Jeśli chodzi o reżyserie, to to jest proste:

-Wojciech Kościelniak za Quo Vadis i za Folwark zwierzęcy, bo wyżej wymienione : misternie tkane opowieści i wizję. Bo kto pomyślał że Neron będzie śpiewał? (no dobrze, to akurat może było trochę prostsze). Ale ta wizja Quo Vadis/Cabaret? Każdy z wersów? Ja nie wiem. Ja mogę tylko podziwiać. Nie do końca uwielbiam Niech no tylko zakwitną jabłonie, ale miałam inne wyobrażenia, i to tylko na moje, ale nadal wizja!!!

-Agnieszka Płoszajska za Jesus Christ Superstar (i za Heathers, bo mimo że to jednak nie mój spektakl, to muszę, i za Rysiek ma rysia, bo love) bo znowu: wizjonerka. Nie wyobrażałam sobie pewnych wyborów. Cieszę się że ja tylko mogę oglądać spektakle Agnieszki, a ona robi musicale. Jakie ja mam szczeście!

(wyróżnienie, bo ja naprawdę cały czas myślę o tym że to Romeo i Julia było dobre, więc za reżyserię Jan Klata. Może byłam na przeciwgorączkowych, ale to naprawdę było dobre)

5. Widziałam mało, ale patrzę na tą listę, i naprawdę nie uważam że ktoś zasługuje bardziej na Najlepszą choreografię oprócz:

-Michał Cyran za JChS (i Heathers) (i Mikołajek) bo JAK WYKORZYSTAĆ TEN KLUB, jak to wszystko poprowadzić tak na tych schodach, w tej małej przestrzeni.

-Mateusz Pietrzak za wiadome QV i FZ. Za tak charakterystyczną choreo (tak samo jak muza Mariusza Obijalskiego do Fosse, ten jeden fragment w czasie Uczty tak gilgocze mi mózg że jest to piękne) dopasowaną do zespołu całego w QV, i jak przy Chłopcach z placu broni "mocną", ale znowu dopasowaną do Folwarku. 

-Santi Bello za Rent - oprócz Patryka Bartoszewicza w Rent najbardziej lubię sceny zespołowe, i dopasowaną do nich choreo Santiego. 

6. Kategoria Najlepsi Aktorzy robi się trudna (a Aktorki zaraz będzie trudniejsza) więc disclaimer: cały zespół aktorski z FZ/QV/JChS, więc jak już to wykluczymy to:

-Patryk Bartoszewicz w Rencie. Jak zepsuta katarynka, wiem, ale jego Collins wzrusza, kradnie sceny, niuansuje, i wykorzystuje do cna spektakl.

(i głosowo Michał Słomka, płyta Michała when?)

-Dawid Suliba jako Benvolio w Romeo i Julia w Capitolu - a tak naprawdę cała świta Romeo i chłopaki od Julii - i Mateusz Kieraś jako Parys (ta jedna scena przed ojcem Julii - Cezim Studniakiem - i comedic timing!!) i Hugo Tarres jako Merkucjo no i Rafał Kozok jako Tybalt - świetnie podają tekst sztuki Szekspira, i odnajdują się na scenie, uwielbiam tą energię.

-no dobrze, wyłamię się z postanowienia: Krzysztof Wojciechowski jako Jezus. Tyle. Reszta tu.

(i progres Pawła Muranowskiego jako Winnicjusz w QV. no muszę.)

(i to jak set, gdy Krzysztof nie mógł z powodu kontuzji, jak Marek Nędza zrozumiał swojego Petroniusza. Było to fascynujące oglądać jak z każdym spektaklem niuansuje, jak zdejmuje okulary przy Eunice, jak rozumie. Piękna rzecz)

7. Najlepsza aktorka to wybory trudne, ale mam swoje filtry: za co najmniej dwie, próbowałam się trzymać bez już wyżej wymienionych tytułów, ale: 

-Karolina Łykowska w zespole Hair i jako Brooke w Prawniczce, showcasie AMuza. I mogłabym też jej dać wyróżnienie za choreo, bo jest świetną tancerką, i też jej choreo do Prezentacji było absolutnie wspaniałe. Cały zespół znowu był fantastyczny, ale za to choreo ze skakankami... muszę wyróżnić Karolinę.

-i trochę jednak naginam: Ola Rowicka ale też i za Niech no tylko zakwitną jabłonie, jak i za Folwark. Ola od samego początku buduje swoje postaci z niezwykłą delikatnością, ale i z mocą, i to że dostała role i w nadchodzącym sezonie jest jednak potwierdzeniem tego, że nie tylko do mnie trafia ze swoimi interpretacjami, ale i do innych.

-Naginam to do końca: Adrianna Koss którą wyróżniam i za Eunice, tą szaloną, ale i melancholijną, ale i zakochaną na zabój, ale i cudownie pięknie naiwną najbardziej inteligentną Eunice, i za wejście w rolę Ligii. I jak już pisałam, że absolutnie nie uważam że Ligii Julii była papierowa, ale Ada wniosła dużo swojego doświadczenia, że nadała Ligii coś innego, trochę ze swojej nieodżałowanej Porcji, że zrozumiałam że ja naprawdę zawsze będę zaskoczona czymś w Quo Vadis, i bardzo mnie to ucieszyło (a bardzo zmartwiło mój portfel)

 ...czyli o wersji toruńskiej Jesus Christ Superstar. 

Mi się wydaję, jeżdżąc na musicale, że ja coś wiem. Że mam jakieś wyobrażenie o musicalu, i że już mam jakieś ugruntowane przekonania. A potem wchodzę do sali teatralnej (albo klubowej) i okazuje się że ABSOLUTNIE nic nie wiem. I że nie będę się kryła, że mówię z perspektywy emocjonalnego widza. Pogodziłam się, że nigdy nie będę krytykiem teatralnym, bo wiecie co? Nie o to chodzi mi w teatrze.

Nadal minimalizm

Nie będę się odwoływać do wersji Rampowskiej (chociaż teraz już wypadałoby powiedzieć Broadway w Polsce, za tydzień w Dramatycznym), bo nie da się porównać tych dwóch wersji w tej chwili. Daję tylko znać, bo do tej pory wydawało mi się właśnie że ja nie lubię tych "pierwotnych" wersji uwspółcześnionych Jezusów, że moimi najlepszymi rekolekcjami od lat 8 (w marcu 2017, na dodatek chwilę zanim zmarła moja babcia) jest wersja Kuby Wociala i Santiego Bello, ta minimalistyczna, ta bardzo symboliczna, ta oparta na małych gestach, którą nadal kocham, której po raz pierwszy od 8 lat w tym roku nie zobaczę.

Bo byłam na wersji chorzowskiej (ostatnim spektaklu), bo byłam na wersji łódzkiej po angielsku, bo widziałam wersje online i nie poruszyło tak mocno jak to co widziałam w Rampie a potem Białymstoku. I zawsze w sercu będę miała to kadzidło, i Nadzieję, i ostatnią scenę.

Ale jednak...

Ale jednak Toruń ogłosił że Agnieszka Płoszajska wyreżyseruje nową wersję, która będzie wystawiana w klubie Od Nowa. "Ok, ma to sens" - przeszła myśl. Zaczęły się pojawiać zdjęcia promujące (świetne Piotra Manasterskiego), obsada. "OK, ciekawe" - druga myśl. Wpadło video o silent disco. "OK." zostało mi w głowie, bo skąd ja miałam wiedzieć że to się może udać? 

Ale mimo że w klubie, to nadal spektakl i teatr. A przez te 8 lat oglądania teatru w Polsce nauczyłam się oglądać różne spektakle. Nauczyłam się, że są rzeczy które wpadną mi do serca, są takie które nie są moje, ale oprócz książek to teatr nauczył mnie otwartości.

I dlaczego ja się w ogóle zastanawiałam jeśli to właśnie Agnieszka Płoszajska reżyserowała? Nie mówiłam głośno, w głowie były intruzywne myśli, które poddawały w wątpliwość. Za te myśli przepraszam.

I się dokonało

Od czwartku, od pierwszych generalnych z publicznością, zaczęły się pojawiać głosy że to rzecz wyjątkowa. Że to rzecz emocjonalna, że to rzecz niespotykana. I miałam straszne FOMO, i już się nie mogłam doczekać, mając te intruzywne myśli że "a jak mi się nie spodoba?"

To rzecz najbardziej w duchu oryginału broadwayowskiego/westendowskiego, ale po prostu bardzo dobrze przemyślana a najbardziej - najlepiej zagrana/zaśpiewana/zatańczona i wyegzekwowana. A dorzucić do tego bliskość sceny do publiki, a dorzucić do tego to że są miejsca stojące i zespół schodzi ze sceny by być tym tłumem, i osoba z publiki jest uczestnikiem o wiele bardziej niż siedząc nawet na parterze w I rzędzie w najmniejszym teatrze muzycznym, a co dopiero na balkonach. I to po pierwsze sprawia, że ta inscenizacja jest tak wyjątkowa. 

Bo to bomba emocjonalna w którą widz jest wciągnięty od dostania słuchawek, od pierwszych aktorów którzy wchodzą na salę. I cały czas jest się w tym. 

Bo najbardziej to Ci ludzie

Zaczynając od zespołu, każdy z nich ma swoje miejsce, wszyscy pracują jako zespół w choreografiach Michała Cyrana (gdybym nie wiedziała to i tak wiedziała jako największy komplement, świetne wykorzystanie sceny, szacun za dopasowanie). Więc wszyscy: Stefan Andruszko, Nikodem Bogdański, Katarzyna Domalewska, Gabriel Dubiel, Patrycja Brzezińska, Karol Ledwosiński, Ewa Mociak, Ringo Todorovic, Jakub Cendrowski - to perfekcyjnie wyegzekwowali wizję, są cały czas w spektaklu, a przed spektaklem (może nie w trakcie, chociaż jakby ktoś jakiegoś utworu nie lubił) polecam zmienić kanał w słuchawkach na czerwony. Z zespołu special mention dla Patryka Rybarskiego, który artystycznie wspaniale tańczy pole dance i Agaty Walczak, przeraźliwie rozdzierającej w każdej swojej scenie. 

Z ról nie będzie też szansy nie wymienić każdego - świetne trio kapłanów głównie na wysokościach, Kajfasz: Jędrzej Czerwonogrodzki, Annasz: Jeremiasz Gzyl, Kapłan: Julia Kafar - lubię w jakie tony wpada Jeremiasz, pięknie śpiewa Julia, ale bas Kajfasza zmiata z powierzchni ziemi. Marta Burdynowicz (i jej pieski) wykorzystuje Song Heroda. Świetnie ogląda się interakcje z Jezusem Szymona - Dominik Fijałkowski - i Piotra - Wojciech Daniel. Fascynująco słucha się kreację Jana Popisa jako Piłata. 

Najpiękniej delikatnie głosowo, a najmocniej jeśli chodzi o choreografie przy Jak mam go pokochać gra Oliwia Drożdżyk Marię Magdalenę. Rozpłynęłam się przy pierwszych dźwiękach, a na koniec jej rozpacz przy Krzyżu* jest rozdzierająca.

*nie wiem czy oznaczać jako spoiler historię znaną od 2000 lat? 

i Oni dwaj

Spektakl tak naprawdę oparty jest na Jezusie i Judaszu. Ja trafiłam na Marcina Wortmanna i Krzysztofa Wojciechowskiego. 

O Marcinie Wortmannie więcej razy słyszałam niż widziałam na scenie, ale jestem pod wielkim wrażeniem jego Judasza, najbardziej - emocjonalnie i aktorsko. Głosowo też, oczywiście, zdejmowałam słuchawki, bo mogłam być tak blisko żeby słyszeć jego głos i to była przyjemność, ale najbardziej zadziałało na mnie aktorstwo, to jak bardzo mocno wierzyłam temu Judaszowi. A najbardziej - jak bardzo śmierć Judasza została zainscenizowana i zagrana. Tu już musiałabym wejść w potężny spoiler, a robi to wrażenie jak się nie wie - koleżance jadącej następnego dnia z nastoletnią córką zaspoilerowałam bo trzeba przygotować - ale jedno powiem: jest to traumatyczna scena, jest to bardzo mocna scena, jest to bardzo dobra scena, ale trzeba się przygotować na paraliż. 

Casting Krzysztofa Wojciechowskiego w roli Jezusa mnie zdziwił. Parę lat temu na Musicalomanii Krzysztof zaśpiewał Heaven on their minds, a na płycie z okazji jubileuszu teatru Superstar - obie piosenki Judasza i tak sobie ja wyobrażałam go. Oczywiście, ja nie wiem nic o tym jak castingować, reżyserka wie. I znowu, za intruzywne myśli które kazały mi trzymać kciuki cały spektakl przepraszam. Bo Krzysztof nie dość że na bardzo wysokim C i dośpiewał każdą nutę do samego końca, i Gethsemane bez słuchawek sprawiło że nie wiem jak przestałam klaskać, i zagrał tą rolę tak z przytupem, na takim spektrum od radości Niedzieli Palmowej przez boleść i niezrozumienie Wielkiego Czwartku do samego końca Wielkiego Piątku w 100 minut, i sprawił że to była bomba emocjonalna. A jak ta relacja Judasz-Jezus iskrzyła, że jestem pewna że udzieliła się nie tylko mi, nie tylko widowni, ale i zespołowi. 

Silent disco

W pierwszych minutach spektaklu zrozumiałam jedno: Jesus Christ Superstar to jeden z niewielu spektakli który mógł być grany właśnie w klubie i właśnie na słuchawkach. Muzyka aż zachęca do tupania nożką i kiwania się, dla tych co znają materiał do podśpiewywania, likwiduje problem nagłośnienia a na koniec może trochę nawet ukoić i odizolować, bo można skryć się za słuchawkami, albo właśnie odwrotnie - się w nich zanurzyć. Tych którzy będą stać blisko sceny zachęcam w momentach zwłaszcza cichszych muzyki bandu (zresztą fenomenalnego pod dyrekcją Bartosz Staszkiewicza) do zdjęcia słuchawek i posłuchania głosów na żywo. Jest możliwość też regulacji głośności albo jak już pisałam - zmiany stacji. Fascynująca ta czerwona...

Jedyne co można zrobić

to spróbować jeszcze przez tydzień (są bilety na spektakle wtorek-czwartek i dwa w niedziele) wyrwać się do Torunia a potem modlić się (do Boga/bądź mailowo/facebookowo do teatru) by spektakl wrócił. Nie wyobrażam sobie, że ta wersja mogłaby nie wrócić. Jak wróci, to proszę o kontakt do jakiegoś taniego apartamenciku w Toruniu na krótkoterminowy wynajem. Ja, jak wrócił zasięg, kupiłam kolejny bilet. I w sumie to jedno zdanie by wystarczyło.

Dziękuję. 

 Poprzedni wpis był tak długi, że zanim go napisałam musiałam iść spać by następnego dnia wstać do pracy.

A że mam jeszcze do opowiedzenia o tym że po latach wróciłam do Londynu oraz pożegnałam dwa musicale które kochała...

1. TourdeWestEnd

Czyli Cabaret, Mrs Doubtfire, Hadestown i Curious case of Benjamin Button.

Będę z tego wyjazdu finansowo się zbierać przez kolejne miesiące, ale o bożyczku, jak dobrze że pojechałam. 

Okazją żeby wyrobić w końcu paszport była oryginalna broadwayowska obsada Hadestown w Londynie, która wróciła do spektaklu by nagrać też oficjalny film. I stanęłam w kolejce wirtualnej, i doklikałam, i już myślałam że nie pojadę bo były tylko bilety za 90 funtów, ale pojawiły się bilety i za 30 funtów. (#taniejnizSylwesterwMuzycznym). I kupiłam, i zaczęłam sprawdzać jak złożyć wniosek o paszport (dostałam w dwa tygodnie, polecam Gdynię).

I doleciałam (nie lubię latać), a że wylądowałam tak wcześnie że kupiłam bilety na Cabaret na matinee, obecnie już kultową wersję w której zaklejają obiektyw telefonu. I jak zawsze a zarazem jak nigdy, ostatnia scena pierwszego aktu robi wrażenie. Cała otoczka naokoło spektaklu robi wrażenie. Inscenizacja, scena, choreografia. Tam wszystko się zgadza w tej machinie. Billy Porter jako EmCee. Tylko ten Cliff, w każdej wersji to mydełko. Ale znowu, Tomorrow belongs to us mnie mrozi.

DMy na Instagramie podpowiadały mi co zobaczyć, a czego raczej unikać, loterie w TodayTix nie pomagały, ale rush ticket za 28 euro i podpowiedź że dojadę metrem do hotelu zasugerowały mi Mrs Doubtfire. I to była dobra rozrywka na odstresowanie pomiędzy Cabaretem a Hadestown następnego dnia. To takie Tootsie 2.0, ze stepem, z paroma świetnymi scenami, ze zdolnymi aktorami, ze świetnymi przebiórkami. Machina, widać że grają to codziennie, ale że nadal im się chce.

No i główny cel wizyty - Hadestown. Z przedostatniego rzędu balkonu - siedziałam przy przejściu, była barierka ale dało się wychylić i wszystko dobrze widziałam - wiem że wszyscy którzy byli w tym miejscu chcieli tam być. Uwielbiam ciszę widowni w wielkim teatrze, gdzie wszyscy siedzą zahipnotyzowani, ale oklaski pojawiają się w sekundę po tym jak powinny się pojawić. Jak wszyscy znają spektakl, ale mimo wszystko nadal wzdychają i są pod wrażeniem. Rzadko, naprawdę za rzadko tak jest w polskich teatrach. Na Hadestown - niesamowite wrażenie robi Wait for me. Why we build the wall. Nie do końca może kocham aż tak bardzo Reeve'a jako Orfeusza, mam swoją wymarzoną obsadę już jakiś czas i jeśli jej nie będzie, to ja nie wiem czy będę chciała jechać, słyszę już w głowie jak to brzmi, ale Amber Gray wspaniała, Philip Boykin (w zamian za kontuzjowanego Patricka Page'a) świetny, i dajcie już ten proshot.

DMy od wylądowania były jedne: "Ale idziesz na Curious case of Benjamin Button, PRAWDA?". I poddałam się, bo mówiły o tym różne musicalowe osoby, nawet te którym nic się nigdy nie podoba. I jak już usłyszałam mewy przed spektaklem, to wiedziałam że to spektakl dla mnie. I historia jest jak w książce czy filmie - Benjamin rodzi się jako staruszek i stopniowo młodnieje - ale musical osadzony jest w kornwalijskiej wiosce pod koniec I wojny światowej. I jest akcent, i są elementy morskie, i są elementy wioski. I jest zespół który gra role ale i gra na instrumentach i robi to wspaniale. Fantastyczny nominowany do Oliviera John Dagleish i Clare Foster jako jego Elowen. I historia która łamie serca, a potem tuli i koi. I uśmiech i łzy. I piasek i morze. I kołysanka Krakena. I the Pickled Crab i Pour me another. Zostałam zakupiona. 

2. Gdyńskie pożegnania 

...czyli trochę lżejsze ale nadal lekko bolesne z Hairsprayem, którego wielbiłam - tu pisałam jak bardzo, a powroty pandemiczne tylko mi utwierdzały w przekonaniu jak bardzo to jest świetna rozrywka, która niosła za sobą bardzo dobre przesłanie. Ale powiedzmy że Hersprej miał chwilę z gdyńską publiką, że schodził przy pełnej widowni.

Ale Something Rotten? Tu pisałam, pisałam na Instagramie, mówiłam na Tiktoku. Sama dużo nie mogłam, ale próbowałam. Jak nigdy tłumaczyłam znajomym z tego innego niż teatralne życie że mają się nie bać angielskiego tytułu, że to trochę absurdalna historia, ale prześmieszna, że jest Szekspir superstar, że są stepujące jaja, że nawet jeśli nie zrozumieją aluzji do musicali jak ja, to będą się dobrze bawić. I tak, dostawałam wiadomości zwrotne - pojedyncze, bo umówmy się, ja zasięgów nie mam, ale jednak - że miałam rację. Że Szekspir mega gwiazda, że Spodkowie są super, że wow step, że fajna rozrywka.

I ja wiem, ja wiem. Nic nie stoi, wszystko musi się zmieniać. Producenci wejdą i jestem (jeszcze nie do końca) przekonana, że będę się dobrze bawić (widziałam w Chorzowie i w Paryżu i bawiłam się dobrze, chociaż Producenci są jeszcze bardziej absurdalni niż Something rotten, #ekhm Springtime for Hitler). Ale czy naprawdę dwie komedie nie mogą koegzystować w jednym repertuarze? Tak, widzę jak zawalony jest grafik od września do grudnia że nie ma nawet weekendu z Wiedźminem i Chłopami, czy nawet Skrzypkiem. Że owszem, jest zapotrzebowanie na Quo Vadis (moje też, kocham ten spektakl), ale nie obraziłabym się za jeden weekend z Omlet the musical. Że nie wykorzystano potencjału spektaklu by go wypromować. Żeby przedstawić go w taki sposób żeby zapełnić i balkon II. Może nie dało się, to nie ja sprzedaję musicale, ja tylko na nie chodzę i wydaję własne pieniądze, wiem. Po prostu mi przykro, że tylko dwa i pół roku miałam. 

Ale przynajmniej wiem, że jeśli wszyscy inni mieli mnie dosyć, to ja nie żałuję że chodziłam i próbowałam. 

 Nikt nie czyta ale skoro mam miejsce, więc napiszę, bo szczerze? Ja lubię wracać do starych postów na blogu, mimo że poziom mojego pisania jest tragiczny, ale wracam pamięcią do tego co widziałam i przypominam sobie uczucia które miałam gdy oglądałam spektakl. A nikt nie przeżyje i nie będzie pamiętał jak ja. Więc:

1. Heathers - Teatr Syrena

Nigdy nie poczuję się tak bardzo nie na miejscu jak poczułam się na Heathers.

Okazuję się, że żyłam w fałszu wiele lat (no może 3) odkąd na Tiktoku viralem były klipy z londyńskiej wersji Heathers. I że tak naprawdę nie znałam tego spektaklu, tylko parę songów, bo owszem, moje poczucie humoru bywa czarne i rozumiem wszystkie żarty, ale nie w tym spektaklu. I czasami tak bywa, że to nie mój spektakl, i jak osoby młodsze ode mnie o jakieś 15-20 lat siedzące na widowni mówiły o tym, że chciałyby by ich chłopak też był taki jak JD i zabijał dla nich, to ja z lekkim przerażeniem się wycofuję. 

Żeby nie było, moja ulubiona para butów (Agnieszka Płoszajska i Michał Cyran) razem z aktorami zrobili świetną robotę, że publika tak wzdycha do szaleństwa tego co się dzieje na scenie. Znam też osoby w okolicy mojego wieku które przepadają za tym spektaklem. Kult tego spektaklu jest jak najbardziej zrozumiały - ja po prostu patrzę może zbyt trzeźwo i zbyt cynicznie na to jakie jest libretto. W tym wpisie to nie ostatni raz gdy tak podchodzę do musicalu. 

Będę się cieszyć tylko że Patrycja Jurek - bohaterka swingowa wszystkich trzech Heather, ja widziałam ją jako Chandler - dostała tak dużą możliwość pokazania się, tak samo jak Stefan Andruszko. We wszystkich możliwych opcjach cieszę się oglądając w całej Polsce tak zdolnych ludzi po SWA. 

2. School of rock - Teatr Rozrywki

No i tu nie mogę nic powiedzieć. Nie żeby spektakl był zły, nie podejrzewam. Tylko że owszem, byłam, ale siedziałam na balkonie. I jeśli w Muzycznym w Gdyni nawet balkon II da się jakoś przeżyć, to balkon lewy rząd II i III dalej od sceny (podejrzewam podobnie balkon prawy) w Teatrze Rozrywki w Chorzowie to nieporozumienie. Nie widziałam praktycznie 70% spektaklu. Co słyszałam to mogę powiedzieć że zdolni ludzie. Może łaskawszym okiem i uchem bym podeszła gdyby materiał był dla mnie bardziej interesujący. No... nie był, jestem na etapie gdzie mało spektakli uważanych za dziecięce mnie rusza. W tym wpisie będzie taki, School of rock nie było. Może gdybym siedziała na parterze, albo w tym pierwszym rzędzie. No cóż, moja wina. 

3. Pilot i Mały książe

A o tym spektaklu nie wiem nawet czy mam pisać, bo nie jest już grany i nie wiadomo czy kiedykolwiek będzie. Mam nadzieję, dla osób tam występujących, że może, ale...

Miała być wielka produkcja musicalowa z ludźmi odpowiadającymi za spektakle broadwayowskie. Miało być wielkie granie w Katowicach przez wiele miesięcy. Cieszę się, że zobaczyłam dzień po premierze, bo potem nie miałabym szansy.

Spektakl był bardzo miły. Nie powiedziałabym nigdy, że wybitny, że obiecane akrobacje "a la Cirque du Soleil" tam były, że obchodziły mnie wizualizacje. Bo te wizualizacje to ok były, ale dla mnie najważniejszy jest człowiek występujący na scenie. 

A na scenie Michał Słomka wspaniały w roli Saint Exa. Mateusz Feliński (#tourdeFelinski). Świetny Tomasz Wojtan (ulubiona Tootsie). To był naprawdę porządny familijny spektakl na który nie bać się było zabrać dzieci, dziadka i siebie. Mam naprawdę nadzieję, że przeskalować się to da. Zainwestować bardziej w dopieszczenie scenariusza. Wyruszyć z tym w trasę. Oby.

 4. Mikołajek - Teatr Muzyczny Toruń

No i jesteśmy przy spektaklu dla dzieci który mnie może kupić. 

Mikołajek jest francuski, więc już jako dorosła się bardziej zainteresowałam, no bo jako dziecko to ja miałam Tytusa, Romka i A'Tomka, a oprócz tego to ja książki czytałam, nie komiksy, bo więcej literek lubiłam niż obrazków. Ale lubiłam ekranizacje (i song Renana Luce On n'est pas un betise pret do filmu, polecam!), a że Toruń to zawsze dobry kierunek, z chęcią wybrałam się.

I dodać do paru najbardziej ikonicznych przygód Mikołajka świetnych aktorów - przepięknie szarżujący do granicy Natan Nogaj, ten chłopak mnie rozwala, duo Michał Zacharek i Jeremiasz Gzyl, urocza ale piekielna Ludeczka Kamila Najduk i bardzo dobra rola Ewy Mociak żeby wymienić chociażby ich - i energetyczną muzę Jakuba Lubowicza - do dziś czasami motyw przewodni gra mi w głowie - i wyszła premiera, którą na pewno Toruń może się pochwalić. 

Toruń już od lat buduje swój repertuar mądrze, z pomysłem, ale też nie bojąc się ryzykować. Za miesiąc premiera Jesus Christ Superstar w klubie Od Nowa, a każdy kolejny pomysł sprawia że nie mogę się doczekać co z tego będzie.

5. Folwark Zwierzęcy - SWA Gdynia

Dokładam do tourdemuzyczne Folwark Zwierzęcy, mimo że to już nie studenci, tylko Aktorzy Scen Muzycznych, ale nadal grają (chociażby w ten weekend), i to Wojciech Kościelniak, i ja uznałam to za najlepszy spektakl pomorski roku 2024. (tuż obok Quo Vadis, ale jednak Folwark wygrał)

Bo jak zwykle Kościelniak-Obijalski-Pietrzak przepięknie współpracowali z Artystami. Bo znowu, kolejny i kolejny raz zostawili wszystkich pod wrażeniem. Że da się przenieść literaturę na scenę. TAK przenieść, by zawsze była aktualna. Tak przenieść, by dać nadzieję, a potem zostawić widza z poczuciem, że nic się nie zmienia i nigdy nie zmieni. 

Muza Mariusza Obijalskiego mnie absolutnie hipnotyzuje. I jestem pod wielkim wrażeniem jak te songi są dopasowane do każdego. I sceny zbiorowe i solówki (duety też) są poruszające i wspaniałe. 

Nie wiem nawet jak i kogo wyróżnić. Czy aktorsko (Kacper Jędrzejewski i Szymon Czerski)? Czy muzycznie (Karolina Ziętak, Aleksandra Rowicka)? Czy całościowo (Łukasz Szerszeń, Zuzanna Midura)? Czy scenami? Wszyscy w moim odczuciu zasłużyli na piątki. I dyplom. 

(Czy ktoś ma bilet do sprzedania na ten weekend?)

6. Drogi Evanie Hansenie - Teatr Muzyczny Poznań

I tu, jak przy Heathers, mam wrażenie, że nie jestem w targecie. Że znowu wydawało mi się, że jestem, bo lubię ścieżkę dźwiękową. Że wydawało mi się, że jak czytałam książkę to lubiłam.

Ale znowu - libretto. Końcówka zwłaszcza. Nie potrafię przyjąć happy endu (na tyle na ile można mówić o happy endzie w historii która zaczyna się samobójstwem <to nie jest spoiler!>). 

Ale żeby nie było, i mnie wzruszyło. Nie aż tak bardzo jak współ-widzów, ale scena z krawatem zrobiła na mnie potężne wrażenie. Mam wrażenie kolejne, że jak przy Dziewczynach z kalendarza obcięcie choreografii i skupienie się tylko na grze aktorskiej i wykonaniu songów tu też by wystarczyło. Ale Bartosz Sołtysiak jako Connor i Marcin Franc jako Evan to perełki tego spektaklu. Pisałam przy Tik tik boom - rozumiem "fenomen Franca". Wykorzystuje on wszystkie role, które są mu dane, i daje z siebie wszystko. I tak, do tej roli nadaje się jak nikt.  

Ja najbardziej identyfikuję się z Alaną, graną fantastycznie przez Asię Rybkę. Świetnie przedstawiła tą bardzo skomplikowaną postać, która może na początku się taka nie wydawać. 

7. Rent - Teatr Variete

I cieszę się że klasyki - bo Rent klasykiem jest - są grane. 

Nie jeździłam do teatrów gdy Rent był grany w Rampie, poznałam dopiero później. Wiem, jak bardzo ten spektakl był kultowy, ścieżkę dźwiękową z filmu lubię sobie włączać, bo najbardziej w muzyce którą słucham w drodze do pracy lubię piosenki żywiołowe, czyli Out tonight, Light my candle czy Take me or leave me są w rotacji. Wersję sceniczną widziałam tą nagraną dla telewizji amerykańskiej, ale czekałam na wersje krakowską. 

I zmieciona zostałam Natalią Kujawą jako Maureen, spłakałam się na parze Collins-Angel (Patryk BOSKI Bartoszewicz i Jakub ZJAWISKOWY Szyperski, naprawdę), cieszyłam się przeraźliwie na Marka Michała Słomkę. Bardzo podobało mi się rozwiązanie nagrań na skrzynce głosowej (przez cały zespół w rządku, naprawdę pomysłowe to jest zaangażowanie zespołu). Właśnie, zespół, to jak tam wszyscy się cieszyli z bycia na tej scenie i z pracy ze sobą. I będę i mogę to docenić. 

 8. Piplaja - Teatr Syrena

Piplaja schodzi w listopadzie i myślę że warto się wybrać by zobaczyć historię Stefanii Grodzieńskiej, a zwłaszcza Natalię Kujawę w roli tytułowej. 

Czy coś więcej mam do powiedzenia (a raczej napisania)? No właśnie zastanawiam się od stycznia. Syrena z jednej strony mi imponuje ilością spektakli tak ciekawych, a z drugiej czasami brakuje mi czegoś by się zakochać i by powiedzieć, że eksperymenty z musicalami o historii (Czarny Szekspir, Bitwa o tron, Piplaja właśnie) są bardzo udane. 

Piplaja jest dobrym musicalem by zabrać dziadków czy rodziców, którzy bardziej znali historię Grodzieńskiej i nie są gotowi na eksperymenty inne. Można docenić zabawę językiem (naprawdę, wielkie chapeau bas dla Natalii Kujawy i Marka Grabinioka jako Jarossego).

9. Romeo i Julia - Teatr Muzyczny Capitol

Szczerze mówiąc, jestem w szoku jak bardzo podobał mi się ten spektakl. 

Disclaimer: byłam na tabletkach po zwolnieniu lekarskim, więc może to to...

...albo może to dobry spektakl?

Okazuje się, że nie przeszkadzają mi uwspółcześnienia w kostiumach i muzyce, trochę w wizualizacjach i projekcjach, jeśli tekst oryginalny jest niezmieniony. A tu Aktorzy mówią Szekspirem, więc kupuję wszystko co się dzieje na scenie, jakkolwiek absurdalne by to nie było. Nowym lizaniem szafy jest czyszczenie okien kampera (co ja zrobię że nie mogę oderwać oczu od Krzysztofa Suszka jak jest na scenie). Klaudia Waszak jako Julia miała w sobie więcej iskry niż wszystkie Julie jakie widziałam na scenie. Fantastyczny był Mateusz Kieras jako Parys (i reagujący w jedyny możliwy sposób na jego tańce Cezary Studniak) i Dawid Suliba jako Benvolio. Jak zwykle pokładam się w pokłonach przed Justyną Szafran czy Emose  Uhunmwangho czy chichoczę jak głupia z radości nad Konradem Imielą. Jaka ja jestem zadowolona że widziałam ten spektakl.

10. Błękitny ekspres - Teatr Kameralny Bydgoszcz.

Już chyba wiecie jak bardzo cieszę się z sukcesów absolwentów SWA. A jak prezentują swoje autorskie spektakle już w ogóle. I niezwykle cieszy mnie jak Filip Łach (oraz Sara Lech) zaprezentowali piosenki z repertuaru kabaretu międzywojnia, bo te teksty zawsze są aktualne. Teksty Tuwima czy Hemara nigdy nie były bardziej współczesne.

Ale jeśli przy Piplaji pisałam o tym, że to bezpieczny spektakl dla wszystkich starszych, tu już bym ostrzegła przed na początku głośniejszą muzyką i duszną dość salą Kameralną Teatru Kameralnego. Zwracam na to uwagę bardziej pewnie niż zwykle, bo na spektaklu na którym byłam pani siedząca koło mnie przez 1/3 tego dość krótkiego spektaklu (około godziny) narzekała i na muzykę i na światła. Mi - i większości publiki - przeszkadzała właśnie współ-widzka a nie muzyka, ale trzeba zwrócić na to uwagę. Chciałam bardziej wbić się i starałam się skupić, ale chyba muszę wrócić, by najbardziej docenić Filipa i Sarę.

Ale jedno wiem - duma. Przewielka.

11. Avenue Q - Teatr Muzyczny Poznań

Kocham Avenue Q. It sucks to be me codziennie, wersja gdyńska sprawia że (nad)interpretuję tam każdy gest, nawet jeśli akurat przypadkowy jest. Identyfikuję się bardzo. Po kolei ze wszystkimi, najmniej z Ludką. 

Wersję poznańską widziałam tydzień po premierze i to w sobotę na 15 i wydaje mi się, że tam pojechanie później zrobi lepiej. Gdyńska wersja ma ponad 10 lat (wiek spektaklu widać po cenie bananów, inflacja) i tam każdy jest w roli już od dawna. Tu wydaje mi się że i Aktorzy muszą się zgrać ze swoimi postaciami by każdy żart zażarł, i publika poznańska musi się otworzyć na humor który mogą niektórzy uznać za zbyt. By uwierzyć w to, że dostaje się wszystkim w tekście, że trzeba podejść do tego z wielkim dystansem by się śmiać. Maks Pluto-Prądzyński jako Żaczek i Tobiasz Szafraniak jako Maks mi zrobili ten spektakl od samego początku i trzymam kciuki by podbijali z resztą ekipy z Avenue Q Poznań przynajmniej tyle ile gdyńska ekipa.