Prawie 40 (zdolnych) dzieciaków-aktorów na scenie. Muza (wspaniałego) Artura Guzy, tym razem mocno rockowa. (Przemądry) scenariusz Szymona Jachimka i Tomasza Valldala-Czarneckiego w reżyserii tegoż ostatniego. Pomysłowe wykorzystanie sceny w choreografii Vilde Valldal-Johannessen i (niesamowite) kostiumy/scenografia i (jak to u Tomka w spektaklach) lalki Moniki Wojcik. Za precyzyjny i bardzo ciekawy make up odpowiadaja Ewelina Antosz, Zuza Marcinska. Do tego (kapitalne) światła które współgrają z muzyką (reżyseria światła - Michał Kamiński. )


Lea (u mnie - 11.01 o 9 Julia Totoszko, zamiennie z Polą Król) w poprzedniej szkole była świetną uczennicą, więc - jak powtarzają jej rodzice(Kuba Cendrowski, Zuzanna Bąk) - najlepsza szkoła w mieście wybrała ją. Dziewczyna kocha teatr - musical - i chce z okazji stulecia szkoły wystawić Piękną i Bestię. Za kółko teatralne nie ma jednak dodatkowych punktów, więc na casting nie stawiają się najbardziej utalentowani uczniowie. A Hejterzy (Mordy, jak zostały nazwane lalki przez chłopców siedzących za mną) nie będą cicho.

Przejmująca muzyka. Mądra reżyseria. Zdolne dzieciaki z niesamowitą energią przy świetnej choreografii. Świetna praca świateł. Błyskotliwy tekst z przesłaniem i z paroma dobrymi żartami. Mitologia nordycka - podstawowa, trochę złagodzona, ale pokazana.
I to wystarczy by opisać Wikingów, najnowszą produkcję Teatru Komedii Valldal.

Szczęście nigdy nie jest blisko
bezruch twym największym wrogiem
tutaj nic a tam wszystko
tam za domu progiem..

Rodzice z wioski Wikingów skuszeni złotymi jabłkami zostawili swoje dzieci i wyruszyli szukać pieniędzy. Ład próbują utrzymać najstarsi Astrid i Eryk (na drugiej premierze Amelia Wasak i Ignacy Liss, w pierwszej obsadzie Iga Szubelak i Piotr Bańkowski) jednak oni są nastolatkami i wypadek małej Kirsten na treningu spowodowany przez Eryka sprawia, że po pięciu latach wyruszają na poszukiwanie rodziców. Na drodze spotykają trolle (Trolle! trolle! trolle! - najbardziej urocze z całego przedstawienia), starca Mimira i młodą dziewczynkę, która okazuje się bogiem Odynem (bo jak to mówi Odyn, bogowie mogą mieć różne postaci, a najlepiej być dzieckiem) który wysyła na wyprawę swoje (mało rozgarnięte) dzieci Thora i Freyę na wyprawę do smoka Skrymira (kolejny fantastyczny czarny charakter Jeremiasza Gzyla, z chęcią zobaczyłabym prequel jak Skrymir stał się takim, bo to głębsza postać!)

wszystkie diamenty i pereł blask
niewarte wzmianki są
gdy możesz mieć je na trzy dwa raz
gdy nie są hen za mgłą.


I okazuje się, że to najmłodze dzieciaki (Jon,- u mnie Artur Blanik, w I obsadzie Piotr Zamudio-Zeller- który chciałby być większy) rozumieją, że te złote jabłka nie są tak ważne by zostawić rodzinę i przyjaciół. "Złote jabłka to jest rzecz nawet całkiem fajna lecz jak nie patrzeć  to jest tylka mała rzecz. Potem kiedyś spojrzysz wstecz po co była ci ta rzecz skoro inne ważne chwile poszły precz." jak śpiewa Sigrid (Paulina Napierała/Julia Totoszko). To kolejny, po Alicji w krainie Cz./Księdze dżungli spektakl z przesłaniem, który spokojnie może być pokazywany klasom..ale który zwłaszcza powinni zobaczyć dorośli. Rodzice mocno wspierali swoje dzieciaki w czasie premiery i myślę, że mocno brzmiały im słowa napisane przez Szymona Jachimka o tęskniących za pracującymi rodzicami dzieciach. Że niewarte są bogactwa, że najważniejsze są chwile spędzone z dzieciakami.

Choćby całe ciało drżało ci od głodu
choćby w oczy wiało
ty wciąż płyń do przodu


Zabrałam płytę do domu i wymieniłam zapętlonego Złego na Wikingów i słucham fantastycznych melodii, które napisał Artur Guza. Jasne, gdyby nie zdolni wykonawcy i ekipa muzyków (w tym na digeridoo Krzysztof Wojciechowski) to wszystko nie brzmiałoby tak, ale mam ciarki na początek Za domu progiem, na przejmującą Pieśń Sigrid, charyzmatyczną Walkę i Yggradasil , tempo piosenki Trolli czy Pieśń Skrymira i piękne Jeszcze chwila. Cieszę się, że Tomek Czarnecki wykorzystuje talent tego świetnego kompozytora i pozwala zasłuchać się - dzięki za te płyty ze wszystkich spektakli!

Lubiłam Tomka Valldala Czarneckiego jako aktora(i z chęcią bym go jeszcze na scenie zobaczyła!), wielbię go jako reżysera. Fanklub Emigrantki mogę zakładać od ręki, lubię uroczą Małą syrenkę, jestem pod wrażeniem jak ogarnia wszystkie dzieciaki w dużych spektaklach, jakimi są Księga dżungli czy Wikingowie. Nie wiem jak to robi, ale wielkie gratulacje. Spektakl aż chce sie oglądać.

Za choreografię/ruch sceniczny odpowiada Vilde Valldal Johanessen. Nie jestem obiektywna - acz nikt nigdy nie jest obiektywny przy pisaniu o spektaklach, nawet pan ŁR z portalu - ale Vilde jest najlepszą tancerką i też świetnie ogarnia dzieciaki. Parę scen było fantastycznych właśnie dzięki ruchowi i choreografii.


Tak jak przy Alicji w krainie Cz. za światło odpowiada Mateusz Gostkowski przy konsultacji z Bartoszem Wolakiem (odpowiedzialnym za światła w Księdze dżungli i w Teatrze Muzycznym)  i wow, jak opada szczęka, jak to dobrze jest poprowadzone, jak to tworzy klimat.. fantastycznie.
Przy wszystkich spektaklach za scenografię i kostiumy odpowiada Monika Wójcik - które znowu tworzą świetny klimat - runy na zasłonach, dopasowane do Wikingów kostiumy.
Wszystkie dzieciaki są przeraźliwie utalentowane i aktorsko i muzycznie. Dostają tyle komplementów, że mam nadzieję że sodówka im nie odbije - jakby próbowała, to podejrzewam że pan Tomek szybko im wybije z głowy takie pomysły - ale warto to powiedzieć - oni już podbijąją sceny trójmiejskie (Piotruś Pan, teraz Wiedźmin) i warto ich oglądać w kolejnych produkcjach.

Wikingowie wracają na scenę w październiku. Pozycja obowiązkowa do obejrzenia. Dla dzieci. Rodziców. I wszystkich, którzy doceniają dobrą muzykę i porządnie zrobione musicale.

...ale nie taką jaką nam teraz serwuje pogoda w Mieście!

Znaczy, jasne, sztorm jest fajny, ale jednak gdy się siedzi w biurze i cały dzień trzeba mieć zapalone światło bo nic nie widać a jak ma się kurtkę bez kaptura a w okulary ci deszcz pada.. to takiej nie lubię jesieni. I wiem o co chodzi tym osobom, które narzekają i nienawidzą. Dobrze rozumiem.

Ale Teatr poprawia humor!
Tak, tak, to się leczy. Podobno. Tak, też dzisiaj zaczęłam się zastanawiać czy jednak wszystko w porządku. Oh well. Każdy ma jakiegoś bzika. Mój to chodzenie na plażę gdy mam zmianę na 9.30, gdy mogłabym pospać, i Teatr. Ale to już doskonale wiecie.

Pisałam, że wybieram się czwarty raz na Notre Dame? Byłam. I jest coraz lepiej. Rozgrywają się fantastycznie, teksty już zaczynam śpiewać z nimi - cholernie złe tłumaczenia wchodzą bardzo dobrze, jeszcze dwa spektakle (jeden w moje 27 urodziny)i będę znać wszystko przed płytą. Owsom. Tancerze i b-boye cały czas w fenomenalnej formie. A i naprawdę naprawdę zaczynam się wzruszać przy końcu. Michał Grobelny zaczyna do mnie przemawiać jako Quasimodo. Clopin Wojciechowskiego jest absolutnie fenomenalny. A Artur Guza jako Frollo to miłość i tylko miłość. A Janek Traczyk jako Gringoire ma świetny kontakt z publiką.

W niedzielę/poniedziałek byłam na jubileuszu Studium Wokalno-Aktorskiego przy Teatrze Muzycznym - to tą uczelnię kończą zdolne dzieciaki, które potem zasilają teatry muzyczne - i dramatyczne! - w całej Polsce. Pół - jak nie 3/4 - zespołu Teatru to też absolwenci, parę osób z Miejskiego też, więc jak mogło mnie nie być? W niedzielę był darmowy pokaz Abby na Jazzowo, (wchodziłam na Scenę Nową od zaplecza, aaa, dziękujemy panu Tomaszowi Fogielowi za pokazanie nam drogi:3<3) czyli egzaminu zeszłorocznego teraz już IV roku - ależ oni są zdolni wszyscy, ależ cudowne aranżacje Mamma Mia czy Gimmie gimmie, zupełnie różne od oryginału, brawa dla aranżerów czyli profesorów przedmiotu - Artura Guzy i Krzysztofa Wojciechowskiego.
A w poniedziałek koncert jubileuszowy Studium. Bilety miałyśmy kupione na II balkonie, bo tak rzucili. Ale nagle po 17 panie bileterki powiedziały nam, że możemy iść na dół, bo nie wszystkie miejsca są zajęte na dole. Myślałam - pierwszy balkon fajnie, tam dawno nie siedziałam. A nagle usiedliśmy w loży lewej. Aaaale było fajnie. Wykład profesora Ciechowicza, Gaudate a la musicalowe i historia Teatru na melodię przebojów najnowszych, a potem fragmenty z koncertów sylwestrowych ostatnich dwóch lat czy absolwenci wymiatający wszystko. Małgorzata Kurmin czy Joanna Litwin Sarzyńska zawładnęły sceną, ale wiadomo do czyjej piosenki wszyscy wstali i bawili się jak na koncert przystało - Izabeli Trojanowskiej. I wszyscy razem - "Wszystko czego dziś chcęęęęę, pamiętaj o tym!"
Cudownie było widzieć wszystkich na scenie, na widowni, ale czułam w pewnych momentach się trochę skrępowana. To było ich święto, to był zjazd (pewnie czasami dosłowny:D) absolwentów uczelni i ja, jako ta podziwiająca ich na scenie i mająca do nich wszystkich duży szacunek, miałam małą blokadę przed nawet uśmiechaniem się do nich w czasie przerwy. Amerykanie mają dobre słowo na to: starstruck. Oj bardzo. Na szczęście wypiłam wino i zobaczyłam znajomą twarz w amfiteatrze, i nagle wszystko się skończyło i się rozochociłyśmy trochę. Alllleee, to już inna historia. Trochę zbyt facepalmowa na opowiedzenie jej publicznie!

Ten tydzień - i poprzedni weekend - obfitował w premiery. Ja się wybrałam na Bez tytułu, i wiadomo że tego nie żałuje, bo też wiedziałam że inauguracja sezonu w Miejskim będzie na premierze studenckiej Cafe Luna.
I tym bardziej nie żałuję. Pisałam już parę razy jak kocham spotkania po spektaklach, gdy można się dowiedzieć jak powstawały role, jak bardzo róznił się spektakl od pierwszego czytania do tego jak to widzimy na scenie, jak aktorom Miejskiego gra się spektakle a la Muzyczny - na Snapie żartowałam, że w Mieście mamy teraz dwa teatry muzyczne.
Bo Cafe Luna to tekst Anny Burzyńskiej w reżyserii Józefa Opalskiego oparty na kanwie filmów Almodovara - ja się doliczyłam 5 tytułów filmów, nie znam tak bardzo żeby dać głowę że cytaty były dosłowne, ale według aktorek tak było - i z piosenkami z filmów - a tak naprawdę wariacjami na temat piosenek, przetłumaczonych i mistrzowsko zaśpiewanych przez Olgę Barbarę Długońską, Elżbietę Mrozińską i Beatę Buczek Żarnecką. Oraz Rafała Kowala.
I każda z nich jest zupełnie inną bohaterką, a jednak dobrze się uzupełniają - i mimo wszystko jednak są podobne. Wierzy się w ich przyjaźń, śmieje się razem z nimi - bo parę tekstów jest naprawdę fenomenalnych - z nimi chcemy się napić Uśmiechu kostuchy i marzyć o wymarzonym facecie. O tym jednym, wspólnym jedynym wspomnieniu.
Klimat samej knajpki, w której barmanem jest Manolo - Maciej Sykała - jest też niesamowity. I nie do końca wiemy czy wszystko w niej jest prawdą. Świetnie to oddaje gaszenie świateł, kostiumy, lustro, do którego śpiewa piosenkę "W teatrze" Carmella Elżbiety Mrozińskiej - to jest mistrzowskie wykonanie, oj tak. Zwłaszcza pojawienie się Ricarda/y. Wejście Rafała Kowala zmiata i przykuwa uwagę, oczywiście, ale wcześniejsza Modlitwa dziewczyn tak naprawdę jest najlepszą sceną w spektaklu.
Spotkanie naprawdę wyjaśniło wiele rzeczy, dało do zastanowienia - zwłaszcza jeśli chodzi o prawdziwość wydarzeń, czy moje zdziwienie...

..gdy przez pół spotkania patrzyłam na już prawdziwego barmana przy barze Teatralnej w foyer czy przypadkiem to nie Wojciech Daniel, czyli tegoroczny absolwent SWA którego uwielbiałam gdy studiował. I do dziś tego nie wiem.. Jeśli nie, to bardzo był podobny.  Jeśli tak, CO ON TAM ROBIŁ? Za dużo absolwentów Muzycznego na kilometr kwadratowy w ciągu ostatnich dni, stwierdziłam.

A weekend ten - również teatralny, całkiem niespodziewanie, bo przypadkiem wygrałam bilety na O co biega w Centrum Kultury - zaczęłam w Teatrze Gdynia Główna na Emigrantce. Tak, tak, w ramach Pociągu do miasta już byłam, ale nigdy nie byłam w samym, bardzo ciekawym wnętrzu Teatru Gdynia Główna - teatru w podziemiach Dworca Gdynia Główna. A Emigrantkę - jak Mayday i Notre Dame - mogę ogladać na okrągło. Zwłaszcza te dwa pierwsze, gdzie gra chyba mój już ulubiony aktor (no, jeśli nie ulubiony, to top 3 na pewno!) Jeremiasz Gzyl. Nie tylko w komediowym wydaniu jak przy Miejskiej Baśni, ale zawsze widać że gra z pasją, że umie to robić, jest utalentowanym i wszechstronnym aktorem. Ma niesamowity błysk w oku, który sprawia, że świetnie się go ogląda. A Vilde jest cudowną tancerką, która rozświetla swoim uśmiechem te podziemia. Z Jeremiaszem są tandemem na topie. Długiego życia dla Teatru Komedii Valldal i Emigrantki! No i Teatru Gdynia Główna, który działa. Do przodu!


Tylko szkoda że czasami ten teatralny dobry humor potrafią popsuć dobrzy znajomi..