Już dawno w tak zwanym prawdziwym życiu, czyli poza blogiem, nie rozmawiałam o musicalach jak w ostatnim czasie. Rozgadałam się przed Anią dlaczego chodzę na Notre Dame - i sama też dowiaduję się kolejnych powodów dlaczego to ten musical - bo w sierpniu 2017 minie 15 lat jak znam Garou, że to zdecydowanie większość mojego życia, że to wszystko zdecydowało się wtedy, w Operze Leśnej, jak potoczy się reszta mojego życia - okazało się też, że w Mieście, w bliższym otoczeniu, jest osoba, która kocha musicale prawie tak samo jak ja. Jej!
Poza blogiem też są serwisy społecznościowe. Przez które, jak się dostaje wiadomość związaną z musicalami, to potem człowiek nie może zasnąć. A jak już zaśnie, to potem czasami sobie człowiek przypomni o tej wiadomości w trajtku do pracy, i uśmiecha się do szyby jak głupi. Polecam. Naprawdę, piszmy miłe wiadomości. Miłe wiadomości są miłe i małe pieski machają ogonkami jak piszemy je, a potem czytamy.
Tuż po tym poście emocjonalnym o Notre Dame poleciałam do Miejskiego na ćwiartkę pracy artystycznej na scenie Piotra Michalskiego. O Amadeuszu pisałam już tu, dodam tylko że jeszcze jeszcze mocniej go jako aktora. Każde słowo jest ważne, każda przerwa w monologu ma sens, ten spektakl musi trwać 2 godziny i 5 minut. W Eratuszu wywiad z nim, a ja już przebieram nóżkami i nie mogę się doczekać premiery studenckiej Lotu nad kukułczym gniazdem. Bilet odebrany, mam nadzieję że na spotkaniu po spektaklu będę mogła pogratulować i zadać jakieś ładne pytanie. Zespół!!!
W weekend listopadowy byłam też po trzech latach na Chłopach. Chłopów i Lalkę, mimo że byłam na nich lata temu, oglądam regularnie dzięki nagraniom, które były pokazywane w telewizji polskiej
Właśnie, i zapętlam sobie cytaty..
Dlatego dobrze z jednej strony, a z drugiej dziwnie, było wrócić na ten spektakl. Tak samo dziwnie będzie mi wrócić na Lalkę w marcu - ten pierwszy spektakl Muzycznego dzięki któremu pokochałam, na który wrócę po ponad 5 latach, a z którego nic nie zapomniałam dzięki zapętlonej płycie i nagraniu.
A Chłopi? Parę razy gardło ściśnięte, dużo razy wyłapywanie smaczków w scenach zbiorowych - jak ten zespół szaleje, jak fajnie się na nich patrzy! - duży podziw dla tańców, dla ich głosów, dla ich gry aktorskiej - muzycznie doceniona muzyka Piotra Dziubka mocno, i dobrze było zobaczyć Anię Kędroń i Michała Cyrana z powrotem na scenie Muzycznego, ucieszyć się jak to Maja Gadzińska, która była te 3 lata temu studentką, teraz wróciła do roli Anioła po rolach głównych, jaką drogę przeszli, a w zespole dobrze nadal widzieć Kasię Wojasińską, Igę Grzywacką które mają etat już dziś. Jestem z nich dumna i cieszę się z ich drogi. Jestem dumna jakby byli trochę moi. Mimo że jestem tylko widzem.
O Chłopach z perspektywy filozoficznej trochę i recenzenckiej pisała te trzy lata temu Gosia z Okruchów. Tak, to ja jestem tą rodowitą gdynianką, która mówiła o inności Muzycznego od innych. I miałam rację. Muzyczny ma sens.oprócz Kumernisa.
Miałam sobie odpuścić spacer? No wiadomo że nie. Mimo że pomiędzy przejściem od Świetojańskiej do plaży przez Plac Grunwaldzki zmarzły mi wszystkie palce...
Było uroczo. A śnieg nawet się utrzymał do wieczora! Dobrze że jednak sobie już poszedł. Śnieg może spaść na Święta. Albo na moje urodziny. Chociaż, może nie. W moje urodziny będę musiała dotrzeć do teatru, nie chce się spóźnić.
A sennie? Super księżyc. Obudził przed drugą w nocy i nie mógł dał spać do drugiej. Wczoraj wyglądałam jak zombie. A potem poszłam spać o 20:30 i spałam do 5:50. Nie polecam, nie da się wyspać.
Poza blogiem też są serwisy społecznościowe. Przez które, jak się dostaje wiadomość związaną z musicalami, to potem człowiek nie może zasnąć. A jak już zaśnie, to potem czasami sobie człowiek przypomni o tej wiadomości w trajtku do pracy, i uśmiecha się do szyby jak głupi. Polecam. Naprawdę, piszmy miłe wiadomości. Miłe wiadomości są miłe i małe pieski machają ogonkami jak piszemy je, a potem czytamy.
Tuż po tym poście emocjonalnym o Notre Dame poleciałam do Miejskiego na ćwiartkę pracy artystycznej na scenie Piotra Michalskiego. O Amadeuszu pisałam już tu, dodam tylko że jeszcze jeszcze mocniej go jako aktora. Każde słowo jest ważne, każda przerwa w monologu ma sens, ten spektakl musi trwać 2 godziny i 5 minut. W Eratuszu wywiad z nim, a ja już przebieram nóżkami i nie mogę się doczekać premiery studenckiej Lotu nad kukułczym gniazdem. Bilet odebrany, mam nadzieję że na spotkaniu po spektaklu będę mogła pogratulować i zadać jakieś ładne pytanie. Zespół!!!
W weekend listopadowy byłam też po trzech latach na Chłopach. Chłopów i Lalkę, mimo że byłam na nich lata temu, oglądam regularnie dzięki nagraniom, które były pokazywane w telewizji polskiej
Właśnie, i zapętlam sobie cytaty..
Dlatego dobrze z jednej strony, a z drugiej dziwnie, było wrócić na ten spektakl. Tak samo dziwnie będzie mi wrócić na Lalkę w marcu - ten pierwszy spektakl Muzycznego dzięki któremu pokochałam, na który wrócę po ponad 5 latach, a z którego nic nie zapomniałam dzięki zapętlonej płycie i nagraniu.
A Chłopi? Parę razy gardło ściśnięte, dużo razy wyłapywanie smaczków w scenach zbiorowych - jak ten zespół szaleje, jak fajnie się na nich patrzy! - duży podziw dla tańców, dla ich głosów, dla ich gry aktorskiej - muzycznie doceniona muzyka Piotra Dziubka mocno, i dobrze było zobaczyć Anię Kędroń i Michała Cyrana z powrotem na scenie Muzycznego, ucieszyć się jak to Maja Gadzińska, która była te 3 lata temu studentką, teraz wróciła do roli Anioła po rolach głównych, jaką drogę przeszli, a w zespole dobrze nadal widzieć Kasię Wojasińską, Igę Grzywacką które mają etat już dziś. Jestem z nich dumna i cieszę się z ich drogi. Jestem dumna jakby byli trochę moi. Mimo że jestem tylko widzem.
O Chłopach z perspektywy filozoficznej trochę i recenzenckiej pisała te trzy lata temu Gosia z Okruchów. Tak, to ja jestem tą rodowitą gdynianką, która mówiła o inności Muzycznego od innych. I miałam rację. Muzyczny ma sens.
Było uroczo. A śnieg nawet się utrzymał do wieczora! Dobrze że jednak sobie już poszedł. Śnieg może spaść na Święta. Albo na moje urodziny. Chociaż, może nie. W moje urodziny będę musiała dotrzeć do teatru, nie chce się spóźnić.
A sennie? Super księżyc. Obudził przed drugą w nocy i nie mógł dał spać do drugiej. Wczoraj wyglądałam jak zombie. A potem poszłam spać o 20:30 i spałam do 5:50. Nie polecam, nie da się wyspać.
A photo posted by Gosia Pietrzak (@margotana) on
Posty
