...nie nastąpi, bo nie lubię oddzielanie kreską etapu z tego powodu że zmienia się tylko rok. Zmiany można wprowadzić zawsze. Tylko trzeba chcieć...

#gdanskiekadry #igersgdansk

A photo posted by Gosia Pietrzak (@margotana) on Nov 19, 2016 at 8:24am PST

no ale lajki twierdzą inaczej. I z nimi nie da się kłócić.
Fajny tweetup, trochę żałuję że stchórzyłam z tą Bazyliką Mariacką, ale jednak nie dałabym rady kondycyjnie jednak. Albo sobie tak wmawiam.

4. Zachód słońca nad Władysława IV/budynkiem korpo. Wiadomo, kolorystycznie dodałam ciut różu, ale zdarza się, że w Mieście można złapać naprawdę piękne wschody i zachody. Akurat oddałam wtedy książki do Wypożyczalni Centralnej i wracałam na Władysława IV by iść na siłownię. I złapałam.

5. Kałuże w Parku Kilońskim! Szukałam później innych z inspiracji Masterki Kałuż, a zdjęcia jesienią w kałuży były super popularne na Insta, ale nie dało się zrobić tak fajnego. Ale żeby zrobić to foto, musiałam znieść parę dziwnych min ludzi chodzących z psami, moich sąsiadów, bo to moja dzielnia. Ale co, warto było!

6. Good Morning Gdynia na Działkach Leśnych od Traffic Design - Codziennie mijam w drodze do pracy, gdy zwykle jest ciemno, rzadko wracam na Warszawską na przystanek, ale jak już wrzuci się.. zdecydowanie wolę ten napis od poprzednich kolorowych zawijasów które były na przychodni wcześniej. A i ten napis jakiś taki pozytywny..!

7. Budynek Gimnazjum nr 1 na 10 lutego. Najlepszy na jesień do fotografowania.
Z serii budynki Gdyni. A myślałam, że któryś kościół się znajdzie, a tu nie ma religiosnapa..
A zdjęcie wrzuciłam gdy wracałam ze Mszy jubileuszu SWA. Ah, początek października, dobry czas. I niedziela rano, prime time na wrzucanie zdjęć. Polecam.

8.Gdańsk, Jarmark Bożonarodzeniowy, musiałam baaardzo ściemnić to zdjęcie, skontrastować przeokropnie, bo dużo ludzi było i jeśli nie chciało się mieć nic w kadrze, musiałam. Było uroczo, nie przeczę, ale nie byłam zadowolona z niego. A tu reniferki i koło podświetlone - i już.

9. Wschód słońca w drodze do pracy nad torami. Gdy jeszcze wschód słońca był jak zaczynam pracę o 7, nie później. Czasie, do boju, bo teraz widzę urocze kolory jak już siedzę w pracy i nie chce mi się wychodzić przed budynek by cykać foty.


A jednak jeszcze statystyka muzyczna, według ostatnich zapętleń totalnych na Youtube: wkręciło się bardzo. Jeszcze się nie znudziło:
(no tęsknie za Notrem. Oby do 25 stycznia. TAK, wszystko w porządku)

Stałam dziś 15 minut przy brzegu na plaży i patrzyłam na morze. Co jest ważniejsze od tego? Od spokoju morza, od chwili z samą sobą? Ostatnio media sprawiły, że daliśmy się zwariować. Nawet chwilę czytając internety po spokoju z książką można było dać się zakręcić. Nawet mimo poglądów dosyć mocnych i pewnych dałam się ponieść panice. Ale chwile przy nawet pochmurnym morzu dają pewność.

Jakoś w tym roku nie czuję klimatu Świąt.
Nie ma śniegu, to jeden z ważniejszych powodów, ale nie tylko. Bardziej niż piosenek świątecznych szukam melodyjnych piosenek, których dobrze się słucha. Do których dobrze się pracuje. I po tych paru razach z Notrem zaczęłam w końcu szukać innych nagrań, ale cały czas obsady. Tak trafiłam na VEJ, zespół Phoebusa - Przemka Zubowicza. I Po pierwsze doskonale pasuje do tego klimatu. Prosto i najważniejsze słowa. Które trafiają do serca, jakoś tak. Zapętliło się.
Tak, Noterek. Mam naprawdę do tego musicalu bardzo ciepłe uczucia. Ta obsada będzie tą obsadą. Będę za nich trzymać kciuki, martwić się za nich, życzyć im zdrowia, i ciągle w kółko chodzić. Na razie się nie nudzi. Na razie chcę wracać, bo każdy spektakl mimo wszystko jest inny. Jak oni się rozegrali. Jak kolejne nuty wyciągają. Jak walczą. Za tą walkę, za te 4 miesiące emocji, dziękuję.
Kolejny spektakl w nowym secie w styczniu.
Jeśli miałabym podsumowywać ten rok, to Notre Dame będzie najważniejszym wydarzeniem. Najbardziej definiującym.

Klimatu Świąt nie czuć, bo nagle wszyscy zwariowali. Pęd informacji jest większy niż w poprzednich latach. Pęd złych informacji jest przytłaczający.
Praca też nie pomaga, trochę przytłacza. A i owszem, mogłoby się wziąć wolne - ale i tak 26 grudnia bym musiała i będę pracować - ale wolne będzie w marcu. I wtedy będzie Paryż. Fejsbukowe wspomnienia nie pomagają teraz, bo i w 2011 i w 2015 byłam w połowie grudnia w Paryżu, i zawsze to dawało wczucie się w klimat, czy to darmowe karuzele, czy to Marche de Noel na Champs Elysees, czy to oderwanie się od tego pędu, od tej monotonii, od tych zwykłych spraw.

Ale próbuję odnaleźć w tym biegu esencję tego co najważniejsze. Odkrycie tajemnicy Świąt Bożego Narodzenia. Jutro zaczniemy śpiewać kolędy, które dokładnie pokazują to co jest najważniejsze.
.
Więc i sobie i Wam życzę tego co najważniejsze - spokoju, odkrycia tajemnicy, oddechu, dobrych myśli.
Tylko spójrz
Bóg w swej skromności zrodził się
Więc tak i my odkryjmy w sobie dar