...próby/powrotów do teatru po/w trakcie pandemii.

i 4 miesiące mojego bezrobocia.

Z końcem maja skończyła się moja praca i odmrożone zostały w ograniczonym stopniu teatry. Koniec projektu w korpo nie był aż tak powiązany z sytuacją na świecie, ale zbiegł się tak, że przez trzy miesiące nie mogłam znaleźć pracy. Miesiąc temu na szczęście jedna firma się odmroziła i zadzwoniła i 1 października zaczęłam home office. Uff. uff. uff.

Na szczęście 6 czerwca w bardzo ograniczonej formie wróciły. Z maseczkami. Co drugie miejsce. Nie wszystkie spektakle mogą być grane. Z oświadczeniami. 

Ale wróciły. Na jak długo? Zaczęła się jesień - niektóre teatry już niestety odwołują/przekładają. W chwili w której to piszę - Gdynia jest w strefie żółtej a teatry w strefie żółtej przyjmują tylko 25% widowni. Całe środowisko o tym mówi - absurd, że w PKP człowiek na człowieku bez maseczki - sama jechałam w przedziałowych i bezprzedziałowych wagonach zapełnionych do ostatniego miejsca, gdzie większość ludzi miała ściągnięte z nosa maseczki. 

Ja - przez te 4 miesiące czułam się bezpieczniej w teatrach niż na plaży w Gdyni. Dlatego uciekałam z plaży - do teatrów gdyńskich, w Gdańsku i Sopocie - oraz poza Trójmiastem (w drugiej części o nowych spektaklach i pewnym wspaniałym miejscu)

1. Nastazja wychodzi za mąż - Teatr Miejski Gdynia

Pierwszą premierą po odmrożeniu teatrów była premiera w Gdyni - 6 czerwca. Ja - wróciłam po dokładnie 3 miesiącach od ostatniej wizyty w moje imieniny - 10 czerwca. 

I zrobiłam (pół) makijaż który spłynął od deszczu i wzruszenia że jestem. I z emocji, które przygotowali młodzi aktorzy Miejskiego. 

I ojejku - jak dobrze że i Krzysztof Berendt, i Weronika Nawieśniak - Matka z moich ukochanych Krwawych Godów, prześwietna Weronika z 'mojego' roku dyplomowego 2018 - zostali zatrudnieni przez Teatr. Wnieśli tak świeży powiew, Dyrektor Babicki w wywiadzie mówił, że to oni głównie pchali próby online gdy był lockdown. I dokładnie wiecie, zwłaszcza z moich Stories po kolejnych wizytach w Miejskim, że już od paru spektakli dokładnie wiedziałam czego się spodziewać po Miejskim, po aktorach, nic mnie nie zaskakiwało aż tak pozytywnie, czasami były negatywne (ekhm Balladyna ekhm). A oparty na Weronice - Nastazji - i Krzysztofie - Myszkinie - kameralny spektakl wniosło dużo dobrego - spojrzenia które były pomiędzy nimi, śpiew Weroniki, cała postawa Krzysztofa - jak się to dobrze ogląda. Wróciłam we wrześniu na Nastazję razem ze znajomymi, i ich podbił też Rogożyn - Maciej Wizner. Ja mam taki problem, że od czasu Rock'n'roll już oglądam i znam Maćka, i aż tak mnie nie zaskoczył. Ale to już tylko mój problem - osoby która chodzi regularnie i zna kolejne role - jego rola też była dobra, tak samo jak Agłaji Martyny Matoliniec. 

Ten spektakl jednak dla mnie należał do Krzysztofa i Weroniki 

2. Trzej Muszkieterowie - Teatr Miejski, Gdynia

W Gdyni wróciłam też na Trzech muszkieterów. Spektaklu który miał premierę przed pandemią, na który w lutym szłam z duszą na ramieniu. No bo mogło wyjść średnio.

Ale już przed pójściem słyszałam że jest dobrze. No i wyszło - bardzo dobrze. Śmiałam się jak głupia. Klimat francuski wszedł mocno, ale z nowym fajnym podejściem - Quasimodo Bogdana Smagackiego nominowane w  moich prywatnych rankingach do epizodu roku - Mim Krzysztofa Berendta robił świetne miny - miał świetne skarpetki do butów, tak samo skarpetki D'Artagnana Maćka Wiznera - Weronika była świetną przewodniczką - Pierwsza Dama z Nami! - ale i tak spektakl należał do Trzech Muszkieterów. Grzegorz Wolf, Maciej Sykała i Mariusz Żarnecki jako zblazowani Muszkieterzy na emeryturze. I ich koń! 

Cały zespół jednak zrobił świetną robotę - Człowiek Młot Szymon Sędrowski - że powstał zabawny, idealny na lato w czasie pandemii, i ogólnie bardzo dobry komediowy spektakl. Owszem, pewne żarty pewnie brzmiały zabawniej w czasie prób, i nie zawsze publika reagowała jak powinna - głownie na kardynała Richelieu, który za pierwszym razem mnie śmieszył bardzo, za drugim już mniej i publika była mniej entuzjastyczna - ale jeśli iść na coś do Miejskiego - to zdecydowanie na Nastazję i na Muszkieterów. Z dwóch innych powodów - ale warto!

Do Miejskiego wróciłam też na pożegnanie Amadeusza. Wybitny Piotr Michalski w roli Salieriego - jak dla mnie to jego rola życia, chapeaux wszystkie bas i oklaski do końca świata i jeden dzień dłużej - i wspaniały Maciej Wizner. Te wakacje w Miejskim stały pod znakiem Maćka Wiznera. 

3. Lekko nie będzie - Centrum Kultury Gdynia

Na wakacje wróciła też lekka komedia - znowu we francuskim klimacie, bo francuskiego autora - pomyłek. Mayday został odwołany, ale Lekko Nie Będzie była świetną propozycją na lato pandemiczne. Jak za pierwszym razem były momenty chichotu, komplikacje starszych panów z ich związkami i brakiem prądu może są przewidywalne - ale i tak śmieszne. I fajnie widzieć poza Studium Natalię Smagacką. 

4. Śmierć komiwojażera - Teatr Wybrzeże

Do teatru udało mi się też wpaść w Gdańsku - na już owiany dobrą sławą spektakl na podstawie sztuki Arthura Millera. I ojej ojej - jak słusznie owiany. Dawno temu pisała mi już o nim moja koleżanka Dorota, mówiąc tylko jedno - Baka. I owszem - Mirosław Baka jest wybitny w roli ojca, tytułowego komiwojażera tworzącego mit tego, że rodzinie jest lepiej niż w rzeczywistości - ale nie gorszy jest Piotr Biedroń, grający syna skonfliktowanego z ojcem, który przez jedno zdarzenie z przyszłości poprowadził swoje życie zupełnie inaczej niż mógł. Sztuka jest przesmutna, ale jest świetnie zagrana i zdecydowanie warta wszystkich pochwał w stronę aktorów. 

5. Okno na parlament/Avenue Q - Teatr Muzyczny Gdynia

Nastąpił też powrót do domu - na dwa spektakle przeniesione z Nowej Sceny na Dużą, na jeden set wakacyjny, trzy tygodnie. Odpuściłam Szalone Nożyczki - nie zdążyłabym na ostatni trajtek po spektaklu o 20, po Avenue wracałam Uberem i tak - ale musiałam być. Mimo, że znam Okno na parlament na pamięć, że Avenue Q cytuję z pamięci i (na szczęście pod maseczką) śpiewam Do dupy być mną. I.. było inaczej. Było dziwnie. Ale było jak w domu. Było w domu. 

Oba spektakle były na pewno inne na Dużej Scenie - oddalone bardziej niż na Nowej, z większym dystansem - ale były równie śmieszne jak na Nowej. I publika była równie stęskniona - pierwsze po przerwie Okno ludzie śmiali się pod maseczkami jeszcze głośniej niż zawsze, publika na piątkowym Avenue była bardzo entuzjastyczna - łokieć Jeremiasz! - a w niedzielę mimo najmniejszej publiki oklaski były równie gorące jak przy tysięcznej publice. 

Tęsknie za dużymi spektaklami - na dzień dzisiejszy nie wiadomo czy Hairspray wróci w tym tygodniu w którym powinien - ale trzeba było. Choć na chwilę. 

6. Kaczmarski Galeria Obrazów/O czułości - Muszla Gdynia

O Kaczmarskim pisałam w poprzednim wpisie - o świetnym koncercie z tekstami Kaczmarskiego i obrazami - tym razem wyświetlanymi na budynku teatru - w wykonaniu dwóch małżeństw związanych z Muzycznym - z Bruchaiserami i Meller-Ostrowskimi - i jak za pierwszym razem w Boto, za drugim online w czasie pandemii i za trzecim w najgorętszy wieczór tego dziwnego lata na trawce przed Muszlą - Rafał Ostrowski wzruszył niesamowicie z Encore a reszta była równie wspaniała.

W ramach projektu Muzyczny dla Was w niedzielę Damy Muzycznego ze spektaklu z piosenkami Kurta Tucholskiego zaprezentowały parę piosenek. Godzinka minęła za szybko, ale było to miłe zwieńczenie szalonego weekendu.

7. Jest Inaczej - Muszla Gdynia

Bo w poprzednim punkcie nie napisałam o sobocie - czyli projekcie tak naprawdę zainicjowanym przez Krzysztofa Wojciechowskiego na czas pandemii - czyli wariacji na temat piosenek ze spektakli repertuarowych w innych aranżacjach.

Ten kto zna SWA zna egzaminy z tak zwanego jazzu kolejnych roczników. Moim pierwszym był ABBA Jazz rocznika między innymi Pawła Sikory, potem z Prince, Elvisa czy Kościelniaka. Prowadzącymi zajęcia są Pati Gola i właśnie Krzysztof, który głównie odpowiada za aranże. I chodząc na kolejne egzaminy - pierwsze tak naprawdę otwarte dla publiki przedstawienia kolejnych III lat SWA - jestem pewna że usłyszę totalnie zmienione piosenki, ale mam pewność, że pewne schematy w tych aranżach usłyszę. Co mam zrobić, kwestia osłuchania, kwestia poznania stylu, kwestia zbytniej wariatki teatralnej. 

Ale w aranżach i tak Krzysztof zaskakuje - jak potrafi przerobić jakikolwiek song tak, by z muzyki Dziubka, Elvisa czy Bee Gees zrobić zupełnie inną piosenkę. Najbardziej kochałam właśnie Egzamin z Kościelniaka - czyli drugą część jazzu - bo zmienić Dziedziczkę na jazzowy/smoothowy utwór, Balladę Jeża z powerem jaki powinien być to trzeba docenić. W Jest Inaczej - parę utworów przed koncertem pojawiło się w internecie, obecnie nadal co jakiś czas pojawiają się kolejne songi - Katarzyna Kurdej świetnie zaśpiewała Miłość z Lalki, Karolina Merda wspaniale wykonała Tango nie, a Patryk Maślach Małżeństwo z rozsądku. A te 12 uderzeń zegara Karoliny Trębacz - ten aranż zamiast (wspaniałego) Dziubkowego do spektaklu! Poza tym Jak głęboko Kochasz Mnie po paru mocnych wdechach trawki... tej spod Muszli, na której nie dało się usiąść po deszczu - i tak dobrze że Alert RCB to bujda na resorach - i energetyczne wykonanie Sławy z Fame w wykonaniu Marcina Słabowskiego.

I ojej, dobrze było ich zobaczyć na żywo. Poczuć tą energię. Wysłać z publiki im tą energię. Tęsknie jak cholera za cotygodniowym teatrem. Bardzo.

8. Emigrantka/Bakteriusz i Próchniak - Teatr Komedii Valldal

A! I w ten sam weekend Alertu RCB zagrał w plenerze - nad Muszlą, na Kamiennej - mój kochany Teatr Komedii Valldal. I to primo ze spektaklem który nie chciał się ze mną zgrać do tej pory w czasie i przestrzeni - czyli spektaklem dziecięcym o dziurach w zębach - Bakteriusz i Próchniak.

Spektaklu, który przemówił do mnie na poziomie głębszym niż powinien, gdyż z rok czy dwa temu po latach unikania wróciłam do dentysty i skończyło się to dwoma leczeniami kanałowymi i naprawianiem zębów. Więc mogę jedno powiedzieć: myjcie ząbki dzieci. A Vilde i Mateusz Deskiewicz na scenie robią wszystko by wbić wszystkim do głowy, by myć te zęby. Brrr, wiertarka.

I wróciła ukochana Emigrantka. Tyle o tym spektaklu pisałam i tu, i na Facebooku, i na Insta, że chyba wiecie - koniecznie. Teatr Gdynia Główna zapowiedział, że będzie grał dopóki nie wejdziemy do czerwonej strefy - tfu tfu przez lewe ramię - będzie grał, a w repertuarze jest Emigrantka. 

I znowu wyszło tak, że piszę o 3 różnych przedstawieniach na których byłam w ostatnim czasie. A niby sezon się skończył.. Jak to mówią w internetach, nic bardziej mylnego

1. Komedia Omyłek - Teatr Miejski Gdynia, Scena Letnia
Udało mi się być na premierze 26 czerwca, bo 25 była burza i przedstawienie zostało odwołane. Patrząc potem na facebooka pare kolejnych występów też zostało odwołane, więc jakimś cudem wstrzeliłam się z kupieniem biletu. Miałam napisać od razu po, nawet zrobiłam sobie szkic w podpunktach, uwaga:
-Premiera z kopem.
-Dawno się tak nie śmiałam
-Szymon pozamiatał wszystko.
-Choreo na początku i końcu jeszcze bardziej. Muzyczny anyone?
-JAK SIĘ WOLF WYDARŁ!
-Monolog Krzyckiego musiał być taki - inaczej widzowie by nic nie wiedzieli.
-MICHALSKIIII <3
-Chodząc na spektakle można się domyślić co aktorzy zagrają - ale to akurat dobre. Wizner jak w Amadeuszu. Szymaniak z jajem. Kowal wpytkę
-Dziewczyny mimo wszystko trochę wycofane, wiadomo, faceci mieli tu grać pierwsze skrzypce i tak było. ale dały porzadnie radę. Monika Babicka w swoim stylu, Olga Długońska szalenie dobra, Dorota Lulka :3
-Dawno nie widziałam Szekspira w tym teatrze, czyli typowego teatru i wiadomo, musieli się rozkręcić,żeby wbić się w rytm rymów. kolejne spektakle bedą jeszcze lepsze pewnie.
Większość to polemika z artykułem na trojmiasto.pl, jak ja się nie zgadzam z dziennikarzem, który pisze te recenzje. Vide krytyka początkowego monologu - no jak ja miałam niby wszystko wiedzieć, żeby potem się załamywac i płakać ze śmiechu na przypadkowe nieporozumienia, które wynikają z sytuacji.
I tylko dopowiedzenie - Piotr Michalski genialnym aktorem jest. Amen.

Zespół Teatru Miejskiego ostatnio lubi robić choreografię w spektaklach - daje im okejke :)

A photo posted by Gosia Pietrzak (@margotana) on Jun 27, 2016 at 9:03am PDT

2. Wesołe kumoszki z Windsoru, Teatr Wybrzeże w Teatrze Szekspirowskim na Scenie Elżbietańskiej.
W Teatrze Szekspirowskim byłam już parę razy, na koncercie Izy Lach a potem na recitalu Doroty Lulki. Na samym przedstawieniu nigdy nie byłam, a hitem już w zeszłym sezonie były Wesołe Kumoszki z Windsoru. Nie mogłam się nigdy wybrać, od niedawna grali już z powrotem, ale parę razy biletów zabrakło. Na lipiec, gdy zostało ogłoszone Kiss me Kate, wziełam się za siebie i kupiłam też bilet stojący na Kumoszki.
Jeden mały problem: spektakl trwa 2 godzin 45 minut z przerwą. A po wypadku ciężko mi było ustać. Znaczy, gdy spektakl już się zaczął, człowiek nie koncentruje się na bolącym kolanie. Tylko potem ciężko dojść do kolejki. Dobrze że to Środmieście tak blisko - docenia się stacje dopiero jak się chodzi do Szekspirowskiego.
A tak: fenomenalny spektakl. Nie mam słów by opisać wszystkiego. Niestety nie można było otworzyć dachu - pogoda w Trójmieście, niech ją licho weźmie! - ale i tak - scena elżbietańska jest fenomenalna, a aktorzy Teatru Wybrzeże potrafią ją wykorzystać. Wchodzenie w publikę, interakcja z widzami, wykorzystanie trzech stron, schodów i klatki schodowej - cudo.
Sama sztuka to klasyka Szekspira. Trochę też komedia omyłek, głównie sir Johna Falstaffa, trochę w wydaniu za mąż Anny Paige, trochę w wykonaniu zazdrosnego męża pani Ford - wszyscy wpadają w zasadzkę intryg tytułowych kumoszek.
A jak wyróżnić aktorów, jak wszyscy byli fenomenalni? Katarzyna Figura perfekcyjna do roli pani Chybcik, trzeba stać i dobrze słuchać wszystkich dialogów by zdawać sprawę sobie z wszystkich okaleczeń językowych, Piotr Biedroń jako doktor Caius - cóż za charakter. Grzegorz Gzyl szalał, był absolutnie fascynujący i bezbłedny i inne synonimy słowa fantastyczny jako sir Falstaff - świetna rola świetnego aktora. Marta Herman która nie mogła się uspokoić ze śmiechu w czasie spektaklu, tak samo jak publika, która nagrodziła ją brawami, bo dwójka pomocników, chłopaków co chwilę przebierających się i będących cały czas na scenie tak ją rozśmieszyła. I to dla nich, tych dwóch młodych aktorów, idą ode mnie największe chapeau bas. Grający twarzą, gestami, dający z siebie wszystko Marcin Miodek i Daniel Kulczyński. Brawo. Brawo. Brawo.

Jak jeszcze nie byliście, biegnijcie do Szekspirowskiego na Wesołe kumoszki z Windsoru! Fenomenalnie duzo śmiechu ;) #teatrszekspirowski #weteatrze #zewczoraj #igersgdansk

A photo posted by Gosia Pietrzak (@margotana) on Jul 11, 2016 at 6:53am PDT

3. Kiss me Kate, Teatr Muzyczny w Teatrze Szekspirowskim
Bilety na spektakl Muzycznego za 27 zł? Kiss me Kate po 10 latach - 10 lat temu nie chodziłam tak często, więc nie znałam, ale doczytałam że prawie ta sama obsada? BIORĘ.
No, tylko znowu miejsca stojące na kolano i nogę w siniakach na 2,5 godzinny spektakl to tak średnio dobry pomysł, no ale mieć tak blisko aktorów Muzycznego..?
Nie tak blisko, bo mimo wszystko większość akcji dzieje się jednak w głębi sceny i aktorzy nie podchodzą tak blisko, i pierwszy akt potrzebują by się rozkręcić by w drugim akcie już mieć tą interakcję i wykorzystywać scenę, do której nie są przyzwyczajeni. A jak ktoś stanie z boku, to już tym bardziej ma mniejszą szansę na złapanie kontaktu z aktorami. Muszę po wypłacie kupić bilety na kolejny i rzucić się na miejsce przy schodach, dokładnie naprzeciwko, bo oni nie są przyzwyczajeni do interakcji z ludźmi po bokach, tylko na środku. Sztuka też jest tak a nie inaczej napisana.
Kiss me Kate to też sztuka w sztuce, Poskromienie złośnicy, który wystawia zespół teatru Grahama, i szczerze: oprócz paru numerów to właśnie wystawienie, a nie przygotowania do niej mają zdecydowanie większą dynamikę. Świetny zespół tancerzy pod kierunkiem Stavrosa Pitasa, zespół aktorski też sobie lepiej radzi - Rafał Ostrowski jako Petruchio bardziej przekonuje, i zdecydowanie przypomniałam sobie dlaczego 5 lat temu, gdy na 22 urodziny zostałam zabrana na Lalkę, był moim ulubionym aktorem. Nie miał zbyt mocnego głosu tym razem, a jak wysiadł mu mikrofon na chwilę trzeba było się skupić, ale dał radę aktorsko tak mocno, że razem z Karoliną Trębacz (jej Nienawidzę facetów wymiotło) zdecydowanie zdominowali sztukę.
No ale Kasia Wojasińska i Tomasz Bacajewski jako druga para - oh, jak Kasia jest świetna, wyrasta na naprawdę wielką aktorkę/solistkę tego zespołu. A Tomasz Bacajewski to naprawdę najlepszy tancerz wśród aktorów. Jego "pojedynek" stepowania z Mateuszem Deskiewiczem.. - wow.
Właśnie: Mateusz Deskiewicz otwierający drugi akt Cholernym skwarem (Too darn hot) - od tego momentu po każdym numerze były oklaski (na stojąco, hoho) - co to za numer jest. Mateusz znowu na chwilę ukradł całe show. Marek Richter jako ojciec był zabawny, Aleksy Perski jako generał wzbudził dużo śmiechu, ale znowu, trochę skradli show najpierw Sebastian Wisłocki i Paweł Czajka jako kompani Lucentio, a potem Tomasz Gregor i Marcin Słabowski jako gangsterzy w Brush your Shakespeare. Perełka pod koniec drugiego aktu, jak się patrzy.
A, słucham właśnie oryginalnego soundtracku z Broadwayu. Nasza wersja ma szybsze tempo, zdecydowanie. Tych wykonań trochę ciężko się słucha. Wunderbar/I hate man ma zdecydowanie lepszą wymowę w wersji gdyńsko-gdańskiej, a Too darn hot ma lepszą aranżację.

I znowu Szekspirowski, tym razem w przerwie Kiss Me Kate Muzycznego. Ja ten zespół wielbię, kocham, Rafał Ostrowski, Karolina Trębacz, Katarzyna @wojasinska i Tomasz Bacajewski, no i cały zespół, wymiatają absolutnie. Tuż przy scenie płacze ze śmiechu i ich podziwiam :) #weteatrze #igersgdansk #teatrszekspirowski

A photo posted by Gosia Pietrzak (@margotana) on Jul 12, 2016 at 9:02am PDT